برچسب خشکسالی در زمین های کشاورزی

لمس زندگی دوباره در زاینده رود

معاون هماهنگی امور عمرانی استاندار اصفهان از افزایش خروجی سد زاینده رود از بامداد امروز پنجم فروردین برای توزیع آب نوبت دوم آبیاری کشت کشاورزان شرق اصفهان خبر داد.

سد کرخه بیابان شد

عکس‌های کرخه آخرالزمانی است؛ خشک و بی‌آب و علف و چنان وحشتناک که زامل کشاورز می‌گوید در طول ۵۰ سالی که از خدا عمر گرفته، هیچ‌گاه چنین روزگاری به کرخه ندیده بود. خوزستان زمانی پرآب‌ترین و حاصلخیزترین جلگه ایران بوده و کرخه سومین رودخانه بلند بعد از کارون و سفید‌رود. بزرگ‌ترین سد ایران را روی کرخه بسته‌اند و حالا نفس‌های رودخانه به آخر رسیده است.

آینده ایران در تله خشکسالی انسان نهاد/ حمله تهاجمی به آب‌های زیرزمینی ایران و خشکسالی انسان نهاد!

آخرین وضعیت بحران آبی ایران و بحران آب‌های زیرزمینی، با نگاهی به مقاله «تخلیه انسانی از سفره‌های زیرزمینی ایران» تهیه شده توسط «آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا» واکاوی شد

بحران آبی و فروپاشی سرزمینی، از نتایج آب مجانی برای کشاورزان است/ خودکفایی به روش ایران و آخرالزمانی شدن منابع آبی کشور

ادامه مسیر کنونی به معنای فروپاشی تدریجی اقتصاد کشاورزی، تخلیه سفره‌های زیرزمینی و از دست رفتن امنیت غذایی آینده است. راه‌حل‌ها ساده نیستند، اما شناخته‌شده‌اند: سیاست سختگیرانه تخصیص، حمایت مشروط از کشاورز و انتقال تدریجی کشاورزی به سمت بهره‌وری، نه کمیت. در نهایت، باید یک اصل روشن را پذیرفت که اکنون آب کالایی نایاب و پرهزینه است، و سیاست «آب مجانی» چیزی جز نسخه‌ای برای فقر، فرونشست، و ورشکستگی نیست.

بهمنشیر شورتر از خلیج فارس/ این دیگر فقط یک بحران نیست، اعلان سقوط تعادل زیست‌محیطی است + فیلم

شوری آب در بهمنشیر به سطح آب دریا رسیده است. به گفته دکتر حمیدرضا خدابخشی، رئیس انجمن صنفی مهندسان صنعت آب خوزستان، میزان شوری در برخی مقاطع به بیش از ۴۰هزار میکروموس رسیده؛ عددی که به معنای از کار افتادن کامل منابع آب شرب و کشاورزی آبادان و خرمشهر است

پاییزِ بی‌باران؛ رودرویی ایران با بدترین خشکسالی ۵۷ سال اخیر/ بی‌آب، بی‌نان، بی‌امان؛ ایران در آستانه فروپاشی امنیت غذایی و اجتماعی

خشکسالی امروز تنها یک فاجعه زیست‌محیطی نیست، بلکه بحران چندوجهی اقتصادی، اجتماعی و حتی امنیتی است. پاییز بی‌باران ۱۴۰۴ شاید مقدمه‌ای باشد برای آینده‌ای که در آن آب، مهم‌ترین و کمیاب‌ترین کالای اقتصادی کشور خواهد بود؛ آینده‌ای که اگر امروز به آن نپردازیم، فردا دیگر فرصتی برای جبران نخواهد بود.