برچسب باید جنگ را باور کنیم

یک سال از شیوع کرونا در کشور گذشته و تحریریه‌های خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها نیز همچون بسیاری از محیط‌های کاری دیگر به دلیل جلوگیری از انتقال این ویروس، شکل و شمایل گذشته خود را از دست داده‌اند و خلوت‌تر از هر زمان دیگری به کار خود ادامه می‌دهند. در یک سال گذشته بسیاری از خبرنگاران و روزنامه‌نگاران دورکار شدند و همچنین کرونا خیلی از آنها را خانه‌نشین و بیکار کرد. تجربه دورکاری، برای آنها فرصت جدیدی بود که شاید تا پیش از این با مشابه آن مواجه نشده بودند؛ خبرنگاری در بحران. این فرصت، اما با تجربه‌های تلخ و شیرین زیادی همراه بوده است. 

دومین نوروز متفاوت و دلهره‌آور، برای ایرانیان، ظهر روز شنبه رقم خورد تا فصل جدیدی باشد برای آغاز یک سال کرونایی سخت و طاقت‌فرسای دیگر با پایانی نامعلوم! علی‌رغم توصیه‌ها و هشدارهای وزارت بهداشت، مبنی بر سفر نکردن و در خانه ماندن به دلیل قطع زنجیره شیوع کرونا و پیشگیری از افزایش تعداد مبتلایان به این ویروس افسارگسیخته، اما برخی بنا به استدلال‌ها و علل مختلف، چمدان بسته و راهی سفر شدند و مقصد اصفهان را انتخاب کردند؛ استانی که این روزها حال و احوال خوشی ندارد و اتفاقا عباس رضایی استاندار آن نیز چندی پیش از تحویل سال نو از کسانی که قصد سفر به این استان را داشتند، خواست که منصرف شوند؛ چرا که «امسال امکان پذیرش و اسکان مسافر نوروزی در قالب کمپ، مدارس، ورزشگاه‌ها، مهمانسراها، مسافرخانه‌ها و امثال آن وجود ندارد. 

تصویر اصفهان در زمان رضاشاه تصویر شهری است صنعتی با تعداد زیادی کارخانه که چرخ آن‌ها با کار و تلاش کارگران می‌چرخید. تعدد کارخانه‌ها جمعیت کارگری اصفهان را روزبه‌روز افزون می‌کرد. شرایط کاری سخت در کارخانه‌ها، ساعات طولانی کار و درآمد اندک، مجالی برای تفریحات گسترده و گران‌قیمت برای کارگران باقی نمی‌گذاشت، الّا سینما که خیلی زود تفریح و سرگرمی موردعلاقۀ کارگران شد. سینما تفریحی به نسبت ارزان بود. اگرچه کارگران سهمی از صندلی‌های لژ  یا درجه‌یک نداشتند، اما با بلیت‌های ارزان‌ترِ صندلی‌های درجه‌دو می‌توانستند مهمان سالن‌های تاریک سینما بشوند.

شهرها هم مثل آدم‌ها یا دیگر موجودات زنده با گذر زمان تغییر می‌کنند؛ بزرگ می‌شوند، رشد می‌کنند، از جوانی به میان‌سالی و پیری می‌رسند و ردپای گذشت سال‌ها و قرن‌ها را در چهره و ساختارشان می‌توان دید. تفاوت شهر با ساختارهای زندۀ طبیعی در این است که می‌تواند دوام بیشتری داشته باشد و پایان محتوم را به تعویق بیندازد. حتی باوجود گذر قرن‌ها از زمان ساختشان، شهرها می‌توانند دوباره نو شوند، شکلی تازه به خود بگیرند و خود را با زندگی مردم و نیازهایشان هماهنگ کنند.