برچسب باید جنگ را باور کنیم

در اسفند ماه و روزهای پایانی سال به دنبال انتظار برای رسیدن سال نو و عادات افراد مبنی بر خانه‌تکانی، گل‌کاری، خرید و درنتیجه آن، انجام کارهایی مثل شست‌وشوی زیاد، استفاده از مواد شوینده همچنین تماس با گل، خاک و نور آفتاب ممکن است مشکلاتی برای پوست و ناخن که اولین سد دفاعی بدن هستند، ایجاد شود. ازاین‌رو، احتیاط و رعایت نکات لازم برای پیشگیری از اختلالات پوست و ناخن ضروری است. به همین منظور شایسته دیدیم با دکتر فاطمه مختاری، متخصص پوست، مو، زیبایی و لیزر و دانشیار دانشگاه علوم‌پزشکی اصفهان گفت‌وگویی داشته باشیم و حاصل آن را برای شما بازگو کنیم. پس ما را دنبال کنید.

کرونا معادلات زندگی را برهم زد و اتفاق‌های ناگهانی و غیرقابل پیش‌بینی را وارد عرصه زندگی کرد: بسیاری از افراد شاغل را بیکار و خانه‌نشین کرد و آن‌ها را در تنگناهای اقتصادی قرار داد یا سبب شد که به‌دلیل عدم‌سودآوری و تعطیلی مراکز تولیدی و خدماتی، با نازل‌ترین سطح درآمد تن به کار دهند تا بتوانند بخشی از مخارج روزانه خود را که حالا تأمین اقلام بهداشتی نیز به آن اضافه شده و فراهم‌کردنش، اتفاقا هزینه‌های بالایی را می‌طلبد، به‌دست آورند. کرونا، اما بیش از همه تأثیر مستقیم و غیرمستقیمی بر فعالیت زنان داشت؛ چه زنانی که در پایگاه‌های اجتماعی و اقتصادی بالایی قرار داشتند و تا پیش از این در ادارات و ارگان‌های دولتی و خصوصی مشغول به کار بودند، اما با شیوع کرونا به هر دلیلی اخراج شدند یا استعفا دادند یا شرایط کاری‌شان تغییر کرد و چه زنان خانه‌داری که همان فعالیت‌های روزمره محدود سابق آن‌ها نیز به دلیل اعمال محدودیت‌ها و قرنطینه از بین رفت.

شاید یک سال پیش چنین روزهایی بیشتر ما تصورمان از کرونا، چندان جدی و شبیه به آنچه امروز راجع‌به آن فکر می‌کنیم نبود. تأثیراتی هم که بر زندگی‌مان گذاشته بود هرگز در این وسعت نبود. یحتمل تنها چیزی که آن روزها بیش از الان تجربه‌اش می‌کردیم ترس از ناشناختگی بود. گرچه ابعاد تغییر کرده، ترس اما به قوت خودش همچنان باقی است. تنها عامل و گستره ترس است که تغییر کرده است. ما این روزها بیشتر از پیامدهایی از کرونا می‌ترسیم که کمابیش نسبت با سطحی از آن مفاهیم آشنا هستیم و ممکن است در روزها و ماه‌های سپره‌شده از سالِ همه‌گیریِ کووید 19، به شکلی هولناک و یک‌باره تجربه‌شان کرده باشیم؛ مفاهیمی چون فقدان، تبعیض، خشونت و فقر.

در یک سالی که گذشت، زندگی هر روز صبحی که از خواب برخاستیم غیرقابل پیش‌بینی‌تر و سخت‌تر از روز قبل بود. چه برای کسانی که کرونا را باور کردند و به محدودیت‌ها تن دادند؛ چه برای کسانی که از اساس با وجود ویروسی همه‌گیر کنار نیامدند و به زندگی روزمره خود مثل گذشته ادامه دادند. اما این سختی و نامطمئن‌بودن برای همه به یک اندازه نبود. برای کادر درمان، سالمندان، خانواده‌هایی که عزیزی را از دست دادند و بی‌شمار افرادی که رکود اقتصادی ناشی از همه‌گیری توانست آسیب‌های جدی به آن‌ها وارد کند زندگی روی سخت‌گیرانه‌تری به خودش گرفت. تجربه زنان اما در این یک سال تجربه‌ای منحصر به فرد بود. در این نوشتار نگاهی خواهیم انداخت به زندگی زنان مهاجر دریک سالی که گذشت. از زنان مهاجر افغانستانی در ایران تا زنان مهاجر در آن سوی آب‌ها.