برچسب بازی

نقد و بررسی بازی Syberia – Remastered

هنگامی که از نوستالزی صحبت می‌کنیم، سخت است بتوانیم نگاهی منصفانه و نقادانه به آن داشته باشیم، چرا که بخشی از هویت شخصی ما را در برگرفته و جراحی کردن آن مستلزم پذیرفتن حقیقت‌های آن فارغ از خوب یا بد بودن ماجرا خواهد بود.

نقد و بررسی بازی Total Chaos

Total Chaos یکی از جالب‌ترین آثار وحشت بقایی است که طی سال اخیر تجربه کرده‌ام. تاریخچه این بازی به حدود 10 سال پیش بازمی‌گردد، زمانی که Total Chaos کار خود را به عنوان یک ماد برای عنوان Doom 2 آغاز کرد. حال پس از گذشت سالیان سال و طی کردن روند بلوغ خود در این بازه طولانی، حالا در قالب یک اثر وحشت بقا مستقل و اورجینال بازسازی و عرضه شده است. اما فارغ از تاریخچه جالب، باید گفت این تجربه ابعاد جالبی را در دل خود قرار داده و حتی نام‌های بزرگی همچون Akira Yamaoka را پشت خود دارد. در ادامه با نقد و بررسی این بازی همراه ما باشید.

نقد و بررسی بازی ROUTINE

ROUTINE حتی برای باتجربه‌ترین گیمرها نیز می‌تواند تجربه‌ای بسیار متفاوت و منحصربه‌فرد باشد. این عنوان را می‌توان به‌واسطه ابتکارهای نوآورانه‌ای که در طراحی و پیاده‌سازی برخی المان‌های آن در خود دارد، به‌جرأت یکی از متفاوت‌ترین آثار ژانر وحشت دانست که بر عمیق‌ترین ترس انسان، یعنی رویارویی با ناشناخته‌‌ها، دست گذاشته است.

نقد و بررسی بازی Sleep Awake

تلفیق واقعیت و خواب، در Sleep Awake ستون اصلی تجربه را شکل می‌دهد و از همان لحظه‌ی نخست، بازیکن را در موقعیتی قرار می‌دهد که مرز میان واقعیت و توهم به‌طور پیوسته در حال فروریختن است. این ژانر معمولاً روی ایجاد «ناامنی ذهنی» تمرکز می‌کند؛ یعنی به‌جای ترساندن با تهدیدهای خارجی، مستقیماً به لایه‌های درونی ذهن شخصیت حمله می‌کند. دوربین اول‌شخص هم این نفوذ را کامل‌تر می‌کند، چون هر اختلال تصویری، هر لرزش دوربین و هر توهم رنگی عملاً از چشمان خود بازیکن تجربه می‌شود و حس گرفتار شدن در یک وضعیت ناپایدار روانی را تشدید می‌کند.

نقد و بررسی بازی Metroid Prime 4: Beyond

صنعت بازی‌های ویدیویی حافظه‌ی کوتاه‌مدتی دارد، اما برخی نام‌ها چنان وزنه‌ای در تاریخ این رسانه محسوب می‌شوند که حتی غیبتی طولانی نیز نمی‌تواند آن‌ها را از یادها ببرد. متروید پرایم ۴ مصداق بارزِ «جهنم توسعه» (Development Hell) است؛ پروژه‌ای که بارها تا مرز نابودی رفت و نسلی از گیمرها را در انتظار گذاشت. اکنون که محصول نهایی پیش روی ماست، با اثری مواجهیم که دچار بحران هویت است: عنوانی که از نظر هنری تلاش می‌کند مدرن باشد، اما زیر بار محدودیت‌های فنی و تصمیمات مدیریتی سوال‌برانگیز نینتندو کمر خم کرده است.

نقد و بررسی بازی Octopath Traveler 0

سری Octopath Traveler از همان ابتدا با تکیه بر یک هویت مشخص و کاملاً متمایز وارد دنیای آثار نقش‌آفرینی شد؛ هویتی که بر پایه‌ی ترکیبی خلاقانه از نوستالژی و مدرنیته بنا شده است. استفاده از سبک بصری HD-2D نه فقط یک تصمیم هنری، بلکه یک «بیانیه» بود؛ بیانیه‌ای که نشان می‌داد RPG‌های کلاسیک می‌توانند در قالبی تازه و چشم‌نواز دوباره احیا شوند بدون اینکه روحشان را از دست بدهند. ساختار روایی هشت‌گانه، که هر شخصیت مسیر مستقل خود را دارد، باعث شد بازی حس یک آنتولوژی فانتزی داشته باشد؛ تجربه‌ای که در آن هر روایت، شخصیت‌پردازی و هدف، رنگ و لحن خاص خودش را دارد. این تمایز، Octopath Traveler را از بسیاری از هم‌نسلانش جدا کرد و به آن اجازه داد در دورانی که JRPGها بیشتر به سمت اکشن متمایل می‌شدند، دوباره ارزش ساختار نوبتی و روایت‌های کوچک اما عمیق را یادآوری کند.

نقد و بررسی بازی Terminator 2D: No Fate

Terminator 2: Judgement Day یکی از برجسته‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما و حتی پدیده‌ای فرهنگی محسوب می‌شود. به‌طور‌کلی دو فیلم اول ترمیناتور از جیمز کامرون به قدری تاثیر‌گذارند که این فرنچایز را حتی با دنباله‌های ضعیف سر پا نگه داشته‌اند. این دنباله‌ها معمولا بازی‌های همزمان ضعیفی هم داشتند که اصلا نمی‌توانستند توقعات را برآورده سازند.