سری Octopath Traveler از همان ابتدا با تکیه بر یک هویت مشخص و کاملاً متمایز وارد دنیای آثار نقشآفرینی شد؛ هویتی که بر پایهی ترکیبی خلاقانه از نوستالژی و مدرنیته بنا شده است. استفاده از سبک بصری HD-2D نه فقط یک تصمیم هنری، بلکه یک «بیانیه» بود؛ بیانیهای که نشان میداد RPGهای کلاسیک میتوانند در قالبی تازه و چشمنواز دوباره احیا شوند بدون اینکه روحشان را از دست بدهند. ساختار روایی هشتگانه، که هر شخصیت مسیر مستقل خود را دارد، باعث شد بازی حس یک آنتولوژی فانتزی داشته باشد؛ تجربهای که در آن هر روایت، شخصیتپردازی و هدف، رنگ و لحن خاص خودش را دارد. این تمایز، Octopath Traveler را از بسیاری از همنسلانش جدا کرد و به آن اجازه داد در دورانی که JRPGها بیشتر به سمت اکشن متمایل میشدند، دوباره ارزش ساختار نوبتی و روایتهای کوچک اما عمیق را یادآوری کند.
روایت Octopath Traveler 0 در نقطهای شروع میشود که قرار بود یکی از آرامترین و باشکوهترین روزهای سال برای اهالی Wishvale باشد. جشن سالانهی Day of Reverence، مراسمی که مردم برای احترام به سنتهای باستانی برگزار میکنند، قرار است با روشن شدن آتش آبی مقدس آغاز شود. اما درست در لحظهای که روستا به اوج شادی و هیجان نزدیک میشود، همهچیز به کابوس بدل میگردد. حملهای ناگهانی و سازمانیافته Wishvale را میبلعد؛ خانهها فرو میریزند، مردم آواره میشوند و زندگی قهرمان (کسی که بازیکن شخصیتش را بهطور کامل میسازد) در یک چشمبههمزدن فرو میپاشد.