نقد و بررسی بازی Romeo is a Dead Man
استودیوی Grasshopper manufacturer با هدایت گوئیچی سودا یا همان Suda51 و خالق عناوینی مانند Killer7 و Lollipop chainsaw، با بازی Romeo is a Dead man بازگشته تا ایدههای عجیب و مریضش را در معرض نمایش قرار دهد.
استودیوی Grasshopper manufacturer با هدایت گوئیچی سودا یا همان Suda51 و خالق عناوینی مانند Killer7 و Lollipop chainsaw، با بازی Romeo is a Dead man بازگشته تا ایدههای عجیب و مریضش را در معرض نمایش قرار دهد.
گاهی برچسب زدن، طبقهبندی کردن و تلقی عمومی حق مطلب را ادا نمیکند. مجموعه Resident Evil با عبارت «وحشت» پیوند خورده، اما فراموش نکنید که نیمی از هویتش در هیاهوی گلولهها و بستری اکشن شکل گرفته است. حتی عناوین کلاسیک سری طی گیمپلی چند ساعته خود و با روالی طبیعی به اکشن گرایش پیدا میکنند؛ طبیعی از آن جهت که با کسب تجربه و تسلیحات بیشتر، دست پلیر باز خواهد شد تا در مقابل هیولاها و زامبیها ایستادگی کند. بنابراین نهتنها فرنچایز تمام این سالها با هر نسخه اکشنتر شد، بلکه حتی بازیهای کلاسیک به طور یکپارچه مبتنی بر بقا نبودهاند.
Yakuza 3 در زمان عرضه اثری به نسبت تفرقهانداز بین طرفداران بود. از سیستم مبارزات متفاوت تا محتوای فرعی با کیفیت سینوسی، این عنوان مورد استقبال همه قرار نگرفت؛ هرچند در نهایت بازی همچنان روایتی جذاب و به طور کلی یک تجربهی Yakuza مطلوب بود. حال بعد از 15 سال، شاهد ریمیک آن هستیم، بازسازیای که شخصا آن را فرصتی برای تبدیل کردن این اثر، به یک تجربهی لایق و عالی در فرنچایز میدیدم. اما آیا توانسته فرصت را غنیمت بشمارد؟
Replaced با یکی از بنیادیترین پرسشهای بشر آغاز میشود: «انسان چیست؟». بر اثر یک اختلال درون سیستمی غیرمنتظره در آزمایشگاه Dr.warren، دستیار هوشمصنوعی او، R.E.A.C.H ، وارد ذهن وی میشود و پس از آن، با نام Reach شروع به حرف زدن میکند. در ابتدا فرض ما بر این است که R.E.A.C.H صرفاً از صفحه مانیتور به درون ذهن کاراکتر ما منتقل شده است، اما کمی جلوتر این تغییر نام ریچ و سکوت طولانی و عجیب شخصیت Warren ، شکبرانگیز میشود و ما را متوجه نکتهای بسیار وحشتناک میکند. به نظر میرسد دیگر R.E.A.C.H و دکتر وارنی اصلا وجود خارجی ندارند و حالا ما تنها با یک شخص جدید به نام Reach روبهرو هستیم.
امروز قصد داریم به بررسی بازی مستقل و متمایز Mouse: P.I. for Hire بپردازیم و ببینیم چطور در میان آثار شوتر اول شخص کلاسیک تجربهای متفاوت ارائه میدهد.
یکی از اهدافی که برخی بازیسازان به دنبال آن بودهاند و همواره با روشهای مختلف در تلاش برای پیادهسازی آن هستند، این است که به جای ساخت یک بازی ویدیویی، نوعی تجربه را ساخته و بازیکن را با آن همراه کنند. بازی Mixtape، اثر جدید استودیوی Beethoven & Dinosaur، نیز تلاش کرده تا تجربهای موزیکال با تلفیقی از حس و حال نوجوانی بسازد و ما را همراه خود کند. در ادامه به نقد و بررسی این عنوان میپردازیم.
در سالیان اخیر موجی نارضایتی از سوی برخی مخاطبان در قبال آثار ابرقهرمانی در مدیوم فیلم و سریال و عمدتاً بر علیه مارول و دی سی شکل گرفته. لاین آپ های بسیار پر و پیمان و شلوغ اما فیلمهایی بسیار سطحی، کم ریسک و تکراری. در این بین یکی از نامهایی که توانست به میان آمده و نفس تازهای به ژانر ابرقهرمانی بخشد، انیمیشن سریالی Invincible بود که بر اساس سری کامیک بوکی با همین نام عرضه شد و نگاههای زیادی را معطوف خود کرد؛ اثری که با داشتن نیم نگاهی به زندگی و چالشهای شخصی ابرقهرمان در کنار مبارزاتی خشن و خونین، توانست داستانی ابرقهرمانی را از زاویه جدیدی روایت کند.
در راستای ادامه عرضه ریمسترها از فرنچایز Tales، شاهد عرضهی ریمستر تازه آن یعنی Tales of Berseria Remastered هستیم که در ادامه به بررسی آن خواهیم پرداخت.