برچسب بارکد

«بارکد» یک عقب‌گرد آشکار در کارنامه کارگردانی است که ترجیح می‌دهد سالی یک فیلم بسازد بلکه از دخل و خرج گیشه سالانه سینمای ایران عقب نماند اما افسوس که در این تلاش برای فیلمسازی سالانه ذره ذره استعدادهایی که در این کارگردان وجود دارد هم هدر می رود.

مصطفی کیایی گفت: وقتی فیلمی از اسکار جایزه می‌گیرد، همه فکر می‌کنند الگوی فیلمسازی باید آن باشد تا بتوانند موفق شوند و یک کارگردان فیلم اولی فکر می‌کند باید به آن شکل فیلم بسازد تا مورد توجه قرار بگیرد؛ ولی مدلی که من برای فیلمسازی دوست داشتم سینمای قصه‌گو بود که قهرمان، تعلیق، ریتم و هیجان دارد که به نظر من ویژگی اصلی سینما هم هست.

«بارکد» تا حد خوبی قانع‌مان می‌کند که کیایی راهش را انتخاب و مدل فیلمسازی‌اش را تعیین کرده است. حالا می‌توانیم با خیال راحت ایرادهای فیلمش را بگیریم و امیدوار باشیم که در فیلم بعدی پیشرفت کند. بالاخره این هم یکی دیگر از عجایب این سینماست: این‌که آخرین فیلم کارنامه نزولی یک فیلمساز امیدوارکننده باشد!

احساس می‌کنم درصد بالایی از سینماگرهای ما جشنواره‌زده هستند. یعنی عموماً دارند برای جشنواره و جلب نظر کارشناس‌ها کار می‌کنند و برای مردم کار نمی‌کنند. نکته مهم‌تر این است که آدرس‌هایی هم که جشنواره‌ها به سینماگران می‌دهند غلط است؛ به بازیگری که بازی درست و دقیق و در اختیار فیلم دارد، اهمیت نمی‌دهند و به یک بازی تلخ غلوشده جایزه می‌دهند!

مصطفی کیایی به تازگی موافقت اصولی برای ساخت یک سریال شبکه نمایش خانگی با نام «هم گناه» را دریافت کرده است.

بهرام رادان و محسن کیایی سه بار در سه فیلم مصطفی کیایی همبازی بودند. اولین‌بار در «عصریخبندان» مواجهه مستقیمی باهم نداشتند اما در دو فیلم بعدی «بارکد» و «چهارراه استانبول» زوج  جذابی تشکیل دادند. آنها این روزها در سریال «هزارویک‌شب» به کارگردانی مصطفی کیایی بازهم کنار هم بازی دارند. هنوز مشخص نیست ارتباط‌شان به چه صورت است.

سما بابایی | آغاز راه بهرام رادان در دنیای بازیگری با شور عشق همراه شد، فیلمی که می‌توان آن را سرشار از کلیشه‌های رایج دانست؛ اما او طی این سال‌ها در انتخاب نقش‌هایش هوشمندی خاصی به خرج داد و سعی کرد به کلیشه‌ها پایبند نباشد. او از ژانرهای مختلف استقبال کرده و تجربه‌هایی در نقش‌های پیچیده، درون‌گرا و حتی چالش‌برانگیز داشته است. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های بازیگری او، توانایی درک و تحلیل عمیق شخصیت‌ها است. از سنتوری که در آن نقش یک موسیقی‌دان سرخورده را ایفا کرد، تا گاوخونی که او را در نقش یک مرد جوان در مواجهه با بحران‌های وجودی‌اش نشان می‌دهد، رادان همواره به عمق نقش‌هایش نفوذ می‌کند و دراماتیک‌ترین لایه‌های آن‌ها را به تصویر می‌کشد. سنتوری را می‌توان نقطه عطفی در کارنامه‌ی او دانست؛ نقشی که نه تنها توانایی‌های بازیگری‌اش را به چالش کشید، بلکه او را به یکی از بازیگران مطرح دهه‌ی ۸۰ خورشیدی تبدیل کرد. این فیلم به کارگردانی داریوش مهرجویی، روایت‌گر داستان مردی است که در تلاطم عشق و اعتیاد، زندگی‌اش رو به ویرانی می‌رود. رادان با قدرت درک و اجرای دقیق این نقش، توانست تصویری واقعی و گیرا از شخصیتی درگیر با رنج‌های درونی و اجتماعی ارائه دهد. او توانست این شخصیت را با بیانی شاعرانه و دردناک به نمایش بگذارد، به گونه‌ای که تماشاگر با هر لحظه از فیلم با او همدل شود و غم او را در عمق جان خود حس کند. رادان به مرور از نقش‌های کلیشه‌ای فاصله گرفت و به سراغ شخصیت‌هایی رفت که همگی به نوعی چالش‌های خاص و پیچیده‌ای را با خود به همراه دارند. برای نمونه، در فیلم بی‌پولی به کارگردانی حمید نعمت‌الله، او در نقشی متفاوت و طنزآمیز ظاهر شد؛ نقشی که بازتابی از وضعیت اجتماعی و اقتصادی جامعه بود و او را به عنوان بازیگری انعطاف‌پذیر و ماهر تثبیت کرد. علاوه بر استعداد بازیگری، بهرام رادان در عرصه‌های دیگری چون تهیه‌کنندگی و حتی موسیقی نیز به تجربه پرداخته است.