«بارکد» یک عقبگرد آشکار در کارنامه کارگردانی است که ترجیح میدهد سالی یک فیلم بسازد بلکه از دخل و خرج گیشه سالانه سینمای ایران عقب نماند اما افسوس که در این تلاش برای فیلمسازی سالانه ذره ذره استعدادهایی که در این کارگردان وجود دارد هم هدر می رود.
به گزارش سوره سینما، مصطفی کیایی کارگردان «بارکد» سعی زیادی دارد که با مانور کردن بر چرایی سانسور شدن صدای یک رپر غیرمجاز از تیتراژ فیلمش خود را مظلوم نشان دهد. مظلوم از این حیث که فیلمش گرفتار ممیزی موسیقی شده و این بدترین برخورد با کارگردانی علاقمند به موسیقی است(!) اما کیایی یادش می رود که بگوید بودن یا نبودن صدای یک رپر چه مشکلی از فیلمی حل می کند که از روایت گرفته تا ساختارش ساده انگارانه شکل گرفته؟
فیلمی که داستانی درست را در فرمی متناسب به خورد مخاطب داده باشد با یک تغییر تیتراژ شالوده اش به هم نمی ریزد و کارگردانش مدام مجبور نیست اداره نظارت را بخاطر حذف یک صدای چند دقیقه ای نکوهش کند.