احساس میکنم درصد بالایی از سینماگرهای ما جشنوارهزده هستند. یعنی عموماً دارند برای جشنواره و جلب نظر کارشناسها کار میکنند و برای مردم کار نمیکنند. نکته مهمتر این است که آدرسهایی هم که جشنوارهها به سینماگران میدهند غلط است؛ به بازیگری که بازی درست و دقیق و در اختیار فیلم دارد، اهمیت نمیدهند و به یک بازی تلخ غلوشده جایزه میدهند!
سوره سینما – محمدرضا تاجداری : محسن کیایی در سینما برای اولینبار و بصورت جدی با «ضدگلوله» برادرش مطرح شد، گرچه پیش از آن سابقه بازی در فیلم «بعد از ظهر سگی سگی» را هم داشت. او بازی را با فیلمهای برادرش ادامه داد و در مدت زمان کوتاهی خوب دیده و تبدیل به چهرهای شناخته شده شد، اما همواره با این نقد مواجه بود که تنها در آثار برادرش بازی میکند، اما با «پردهنشین» هم در سطحی گستردهتر مطرح شد و هم در اثری غیر از ساختههای برادرش حضوری جدی را تجربه کرد. به بهانه اکران «بارکد» با محسن کیایی گفتوگو کردهایم، از سابقه بازیهایش، فیلمنامههایی که نوشته و حاشیههای فیلم روی پردهشان:
به نظرم محسن کیایی بیشتر با ایفای نقش فرمانده در «ضد گلوله» شناخته شد. البته در فیلم «بعد از ظهر سگی سگی» هم بودید، ولی در آنجا خیلی دیده نشدید. قبل از «بعد از ظهر سگی سگی» هم کار تصویری انجام داده بودید؟