برچسب محمدرضا تاجداری

در طی ساخت تمام تلاشم را کردم که کار یک کار انسانی و بدون زمان باشد. به هر حال آن متن زده شد. حرف شما را قبول دارم که اصلاً فیلمی در باره حادثه آمل نساخته‌ام. اصلاً نمی‌خواستم راجع به حادثه آمل فیلم بسازم و نساختم.

فیلم «در مدت معلوم» دارد یک مسئله و مشکل را مطرح می‌کند و می‌گوید برای حل این مشکل راهکارهایی هم در سنت هست.

قرار نیست در سینما بیانیه‌ی سیاسی، فلسفی و اجتماعی صادر کنیم. اینها هر کدام جایگاه و آثار خودشان را دارند. فلسفه دارد کار خودش را می‌کند، سیاست هم همین‌طور. سرگرمی وجه اول سینما و اهمیت آن است.

برای بحث در مورد شبکه نمایش خانگی به سراغ سعید خندق آبادی مدیر عامل موسسه هنرهای تصویری سوره رفتیم که سال گذشته بسیاری از فیلم‌های پرفروش سینمای ایران را در شبکه خانگی توزیع کرده است.

سعی کرده‌ام اگر فیلم سینمایی می‌سازم با خانواده‌ام که به سینما می‌روم شرمنده‌شان نشوم. تلویزیون را هم که سال‌هاست داریم کار می‌کنیم و تعریف‌اش معلوم است و باز هم خانواده حرف اول را خواهد زد.

خیلی‌ از کسانی که سریال پایتخت را می‌دیدند، فکر می‌کردند من محلی آنجا هستم. چند نفر از دوستان‌ام قسمت چهارم و پنجم به من زنگ زدند و گفتند محمدرضا! باورت می‌شود که تا این قسمت نفهمیدم بائو تو هستی؟!

مصطفی کیایی گفت: وقتی فیلمی از اسکار جایزه می‌گیرد، همه فکر می‌کنند الگوی فیلمسازی باید آن باشد تا بتوانند موفق شوند و یک کارگردان فیلم اولی فکر می‌کند باید به آن شکل فیلم بسازد تا مورد توجه قرار بگیرد؛ ولی مدلی که من برای فیلمسازی دوست داشتم سینمای قصه‌گو بود که قهرمان، تعلیق، ریتم و هیجان دارد که به نظر من ویژگی اصلی سینما هم هست.

احساس می‌کنم درصد بالایی از سینماگرهای ما جشنواره‌زده هستند. یعنی عموماً دارند برای جشنواره و جلب نظر کارشناس‌ها کار می‌کنند و برای مردم کار نمی‌کنند. نکته مهم‌تر این است که آدرس‌هایی هم که جشنواره‌ها به سینماگران می‌دهند غلط است؛ به بازیگری که بازی درست و دقیق و در اختیار فیلم دارد، اهمیت نمی‌دهند و به یک بازی تلخ غلوشده جایزه می‌دهند!