برچسب ایران و چین

چرا تا پیش از افشای اخباری درباره این آثار، رییس موزه ملی هیچ خبری از بازگشت آنها در فروردین ۱۴۰۴ نداده بود؟ برای پاسخ به این پرسش‌ها، ابتدا باید اصل این ماجرا را مرور کنیم و ببینیم که آثار تاریخی ایران چرا سر از چین در آورد

علیرغم شعار‌های مطرح شده، تجربه نشان داده که این روابط بر اساس منافع موقت مدیریت می‌شوند، نه تعهدات استراتژیک محکم، که ارزش آن را برای تصمیم‌گیرندگان ایرانی تضعیف می‌کند. این واقعیت، اولویت‌های سیاست خارجی ایران را تغییر شکل خواهد داد و محدودیت‌های آن چه مسکو یا پکن می‌توانند در لحظات رویارویی به تهران ارائه دهند را آشکار می‌سازد.

براساس رویه پیش‌بینی‌شده در برجام، فعال شدن ماشه و بازگشت تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران فاقد حق وتو است. بنابراین، به احتمال زیاد اگر در این ۳۰ روز اروپایی‌ها موفق نشوند با ایران بر سر برخی مبانی به توافق برسند، تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران بازخواهد گشت

برتریِ چین روشن است. این کشور نفت ارزان می‌خرد، صنایع ایران را کالا‌های چینی پر می‌کنند و ایران جایگاهی بسیار کمتر از رقبایش در برابر پکن دارد؛ رقبایی که تجارتشان با چین در حدود ۱۰۷ میلیارد دلار (برای نمونه عربستان در سال ۲۰۲۴) است. اگر ایران واقعاً می‌خواهد از «تأمین‌کننده خام» به «شریک برابر» تبدیل شود، باید نابرابری موجود در این معادله را بپذیرد، شروطش را بازبینی کند و از این رابطه، سهم بیشتری طلب کند.

وین اکنون بار دیگر به صحنه‌ای برای آزمون سیاست تهران بدل شده و در روز‌هایی که گروسی و نمایندگان جهان درباره آینده برنامه هسته‌ای ایران گفت‌و‌گو می‌کنند، پرسش اصلی در تهران باقی است که آیا ایران می‌خواهد بازیگر مستقل این پرونده باشد؟