برچسب اهورا نصرالهی

قهرمان بودن در صورتی که کسی نباشد که از آن محافظت شود، بی‌هدف می‌باشد و این همان دلیلی است که پروتاگونیست و آنتاگونیست، با یکدیگر در صحنه حاضر می‌شوند. شرور در داستان وجود دارد که سدی در سفر قهرمان ما باشد. کسی که او را بالا ببرد و سعی کند به دنبال نجات دادن دیگران باشد.

زیرژانر اسلشر، یکی از زیرژانرهای محبوب فیلم‌های ترسناک است. قاتلی با سلاحی منحصر به فرد و انگیزه‌ای خاص، شروع به کشتن انسان‌های بی‌گناه و شاید گناهکار می‌کند. دهه هشتاد و نود، اوج ژانر اسلشر بوده است. از فردی کروگر A Nightmare at Elm Street بگیرید تا مایکل مایرز Halloween. هر کدامشان با پوشش خاص خود، برای مدت‌ها تبدیل به کابوس تماشاچیان می‌شدند. در کنار تمامی این قاتلان، دنیل روبیتایل Candyman نیز به یکی از این افراد شاخص در دهه نود تبدیل شد. یک ژاکت کرمی رنگ بلند، قلاب فلزی به دست و صدایی مور مور کننده. اگر اسمش را پنج بار جلوی آینه بگویی، ناگهان از پشت سرت ظاهر شده و تو را می‌کشد. او کندی من نام دارد.

بعد از موفقیت سری فیلم‌های جان ویک، شرکت‌ها و استودیوها دیدند که بهترین نوع اکشن کنونی، باید شبیه این باشد. پر زرق و برق، خشونت جذاب، سلاخی شدن‌های بادیگاردها به انواع و اقسام ممکن و قهرمانی که واقعا ضربه و زخم میخورد! اگر مدت‌های طولانی رقابت بین اکشن لاکچری سری فیلم‌های جیمز باند و کله خراب رمبو بود، بعد از جان ویک، اثبات شد که دیگر اکشن‌های رمبوطور، جایی در سینما ندارند. دیگر کسی نمی‌خواهد یک قهرمان هیکلی اخمو را ببیند که هزاران نفر را راحت نابود می‌کند. فیلم‌های زیادی بر این اساس اکشن جیمزباندطور ساخته شد که موفق‌ترین‌هایشان، جان ویک‌ها و Nobody (هیچکس) هستند. فیلم Kate نیز در دسته‌ای جا می‌گیرد که سعی می‌کند با چنین اکشنی، به موفقیت برسد. اما ناموفق است و به راحتی، فراموش می‌شود. حال چه عواملی سبب شده است فیلم به چنین نقطه‌ای برسد؟ برای رسیدن به جواب این سوال، همراه ویجیاتو باشید.

بسیاری از فیلم‌های اکشن، چیزی بیشتر از یک سرگرمی بی‌مغز ارائه نمی‌دهند. این‌ها می‌توانند گزینه خوبی باشند، به خاطر اینکه مخاطب فیلم‌های اکشن را به قصد دیدن انفجارها و تعقیب و گریزهای ماشینی می‌بیند، بنابراین خط داستانی و شخصیت‌ها می‌توانند نقش چندانی نداشته باشند و فیلم همچنان راضی کننده باشد.

در سال 2013، شخصیتی به نام تد لاسو، با بازی جیسون سودکیس در شبکه NBC Sport معرفی شد. مربی فوتبال آمریکایی که هربار، سرمربی یکی از تیم‌های لیگ جزیره می‌شود و همراه به دستیارش، مربی بیرد، آن تیم را راهنمایی می‌کند. بی‌اطلاع بودن او از قوانین فوتبال، شوخ طبعی عجیبش و همیشه شاد بودنش، باعث شکل‌گیری یک شخصیت بامزه شد. حال برندن هانت، جو کلی، بیل لاورنس و جیسون سودکیس، برای اپل، از روی این شخصیت یک سریال به شدت خوب و حال خوب کن ساخته‌اند. اما چگونه این تیم، با استفاده از بازیگران کمتر شناخته شده، توانستند چنین سریال محشری خلق کنند؟ برای رسیدن به جواب این سوال، همراه ویجیاتو باشید.

پختن یک غذا، از کارهای روزمره‌ای است که زیبایی خاص خودش را دارد. آماده کردن مواد، اضافه کردن چاشنی‌ها و نحوه انجام دادن آن‌ها، در خود یک حس شیرین و لذت بخش را دارند. از باب اسفنجی بگیرید که هر روز با عشق و علاقه خود، برای ساکنان بیکینی باتم همبرگر خرچنگی درست می‌کند تا رمی، موش سرآشپز ما، که به یکی از رستوران‌های فرانسه می‌رود تا به رویای خود، یعنی آشپزی کردن دست پیدا کند.

آب‌های شمالی، دریانوردان مست و خشن، سرمای بی‌رحم قطب شمال و شکار، از جمله موضوعاتی بوده‌اند که هربار براساس آن‌ها اثری خلق شد، مورد استقبال مخاطب عام قرار گرفت. از فصل اول سریال The Terror-که تا حد زیادی مشابه این سریال است- بگیرید تا اثر معروف و تاثیر گذار موبی دیک. هرکدام به خاطر فضاسازی، پیشرفت در طول داستان و هیجان انگیز بودن، در ذهن مخاطبان حک شده‌اند. سریال North Water نیز همانند این آثار، آمده است تا جایی برای خودش، در دل مردم باز کند. این مینی سریال، در انبوه تولیدات فراوان و ترند نتفلیکس، HBO و سایر شبکه‌ها، تقریبا گم شده است. حال این سریال شانس این را دارد به یک الماس پنهان تبدیل شود. اما دادن این صفت، برای North Water، اغراق محسوب می‌شود. با نقد این سریال، همراه ویجیاتو باشید.