برچسب اهورا نصرالهی

یک ایده جذاب برای فیلم‌های معمایی جنایی وجود دارد. پدری که متوجه می‌شود فرزند عزیزش را دزدیده‌اند و حال او خشمگین است و باید در برابر جهان قرار گیرد تا بچه‌اش را نجات دهد. از Prisoners گرفته تا Taken، همه بر اساس این ایده ساخته شده‌اند. در این فیلم‌ها با پروتاگونیست‌ها و آنتاگونیست‌هایی آشنا شدیم که هیچ گاه فراموششان نمی‌کنیم. بازیگرهایی که در نقش‌های خودشان به شدت خوش درخشیدند و فیلم‌نامه‌ای که تا لحظه‌ پایانی، خسته کننده نمی‌شود. My Son نیز بر اساس این ایده ساخته شده است. فیلمی که جیمز مک آوی یک بازی فی‌البداهه به نمایش گذاشته است. سوالی که وجود دارد، آیا فیلم می‌تواند ماندگار شود یا سریعا فراموش می‌شود؟ با نقد این فیلم همراه ویجیاتو باشید.

امکان ندارد روزی درمورد فلسفه و مفاهیم پشت پرده این جهان فکر نکرده باشیم. هدفمان چیست؟ برای رسیدن به هدف باید چه کنیم؟ چه چیزی، پشت این نظم جهان است؟ و سوالاتی از این قبیل. حال، کافی است چیزی وجود داشته باشد تا جواب این سوالات به ظاهر ساده، اما سختمان را بدهد. سوالاتی که به خاطرشان، هزاران مکتب فکری را به وجود آورد. هر کسی، سعی داشت از دید خودش، پاسخ‌های مناسب و عقلانی را بیابد. بر اساس این مکاتب، کتاب‌ها، نقاشی‌ها و فیلم‌های زیادی به وجود آمد. دنیای هنر، بخش اعظمی از وجودش را به این خط‌های فکری مدیون است. از پوچ گرایی بامزه Rick and Morty بگیرید تا خودشناسی پوچ گرایانه افسرده کننده Bojack Horseman. سازنده‌های هرکدام از این سریال‌های محبوب، سعی داشتند به پرسش‌های ما، به شیوه‌های ساده و بامزه پاسخ دهند.

بعد از یک سال وقفه به لطف کووید، هواداران امسال می‌توانند یکی از بهترین و هیجان انگیزترین سال‌های فیلم‌های کمیک بوکی را تجربه کنند. در سال گذشته، شاهد هفت فیلم کمیک بوکی بودیم که در سینما اکران شدند. وقتی که هواداران فکر می‌کردند سال ۲۰۲۱ اوج فیلم‌های کمیک بوکی است،‌ در سال ۲۰۲۲ باید شاهد اکران ده فیلم جذاب دیگر باشند. پس می‌شود گفت که امسال یک سال مهم برای هواداران این فندوم است.

وقتی که آکادمی علوم و هنرهای فیلم‌های سینمایی در پاییز سال ۲۰۰۰ اعلام کرد که قرار است یک بخش هم برای بهترین انیمیشن سال وجود داشته باشد، چارلز سولومون،‌ منتقد و تاریخ‌دان انیمیشن تمام حس و حال افراد این صنعت را در یک کلمه خلاصه کرد: بالاخره. این دسته در سال ۱۹۸۱ بعد از اضافه شدن رشته بهترین گریم حذف شد و سپس بعد از تغییر و تحولاتی که داشت،‌ دوباره به مراسم اسکار اضافه شد. رنسانس دیزنی، در سال ۱۹۸۹ با The Little Mermaid آغاز شد و همانند یک جزر و مد،‌ در حال گسترش پیدا کردن در این صنعت بود. (‌البته یک سری از آثار مانند Titane A.E و Quest for Camelot را باید نادیده بگیریم.)

فرض کنید که شما مدت‌ها وقت صرف این کرده‌اید که یک حماسه بزرگ بسازید. حماسه‌ای در قالب مانگا و انیمه که به مدت هشت سال، تمام دنیا را درگیر و با هر قسمت، همه را هیجان زده بکنید. دنیایی بزرگ خلق کنید که لحظه‌ای قابل پیش بینی نباشد و حال، وقتی که همه فکر می‌کنند دیگر به پایان خط خود رسیده، چنان دوباره آن را بزرگ می‌کنید که از کوچک تا بزرگ، دهانشان باز بمانند و برایتان دست بزنند. هاجیمه ایسایاما با AOT چنان کاری کرده است. او چنان دنیای بزرگ، شگفت انگیز و نو با الهام گیری از حوادث دنیای واقعی ساخته که در فصل چهارم، نه تنها وجه جدیدی از آن را بهمان نشان داده، بلکه بیشتر و بیشتر از قبل مخاطبش را از لحاظ اخلاقی و فکری به چالش می‌کشاند. اما در پارت دوم فصل چهارم، تنها یک چیز است که به چشم می‌خورد: ایسایاما می‌خواهد به هر قیمتی که شده، این قضیه را تمام کند. با نقد این انیمه همراه ویجیاتو باشید. لازم به ذکر است برای بررسی، قطعاً احتمال لوث (اسپویل) شدن سریال وجود دارد، پس اول سریال را ببینید و سپس، به خواندن مقاله بپردازید.

در سال ۱۹۹۷، سینما میزبان یکی از فیلم‌های مستقل خشن و پوچ گرایانه ترسناک بود. وینچنزو ناتالی،‌ با الهام گرفتن از یک اپیزود سریال Twilight Zone، فیلمی به نام Cube را خلق کرد که همچنان، جز فیلم‌های خاص این ژانر محسوب می‌شود. جلوه‌های ویژه ضعیف، بازیگران ناشناخته و خشونت بالای آن، از امضاهای این فیلم محسوب می‌شد. در گذر زمان، فیلم به یک اثر کالت تبدیل شد و برایش دنباله‌هایی ساخته شد. دنباله‌هایی که نتوانستند اندازه فیلم اول موفق باشند. حال دیگر دنباله سازی بس است!‌ یاسوهیکو شیموزو تصمیم گرفت که این فیلم را بازسازی کند و خود شخص وینچنزو ناتالی، جز تهیه کنندگان این اثر است. اما در نهایت،‌ اثری ساخته شده است که فاقد هرگونه ارزش است. با نقد این فیلم همراه ویجیاتو باشید.