گروه اندیشه: جین تئوهَریس استاد علوم سیاسی در کالج بروکلین نیویورک است. مطلب حاضر که در سایت دانشکده منتشر شده، گزارش مختصری از منبع Theoharis, Jeanne. “What We Get Wrong about the Montgomery Bus Boycott – and What We Can Learn From It”. The Guardian, ۲۰۲۵. است.نکته آن است که مطلب حاضر نشان می دهد در جنبش های دارای اصالت هویتی خشونت پرهیز، در برابر جنبش های هرج و مرج طلب خشونت گرا، چگونه رفتارهای آرام و خشونت پرهیز در نهایت منتهی به تامین حقوق سیاهان در آمریکا شد. اما نکته آن است که این حقوق تنها با یکی دو سال عمل هیجانی تامین نشد، بلکه قبل از تامین حقوق سیاهان، چند دهه قبل از آن حرکت ضد تبعیض نژادی به روش های مسالمت آمیز آغاز شده بود. تقلیل دادن سال ها مرارت و رنج برای دستیابی به حقوق توسط سیاهان به چند رفتار مهیج و هیجان انگیز، از نظر تئوهریس تقلیل دادن و نادیده گرفتن همه زحماتی است که جنبش سیاهان طی سال ها، در این راه متحمل شد. تئوهریس در مطلب خود تاکید می کند که درک آدمی از تغییرات تاریخی اغلب دچار «تقلیلگرایی معرفتشناختی» می شود.جین تئوهریس با بازخوانی جنبش مونتگومری، علیه این «سادهسازی خطرناک» میشورد. او معتقد است رمانتیزه کردن کنشِ رزا پارکس به عنوان یک اتفاق تصادفی، دانش ما را از «تکنولوژی تغییر» منحرف میکند. حقیقتِ پیروزی نه در یک لحظهی شاعرانه، بلکه در معرفتِ حاصل از دو دهه شکست، سازماندهی لجستیکِ «همسفری» و استمرار در وضعیت ناامیدی نهفته است. این بازخوانی به ما میآموزد که تغییر، نه یک انفجار ناگهانی، بلکه محصولِ «انباشتِ آگاهانهی بیعدالتی» و ممارست در تاریکی است. در ادامه این مطلب را می خوانید:
