یاسر میردامادی گفت:جامعهای که در بحرانها همه پلهای گفتوگو را پشت سر خود ویران کند توان خروج از بحران را نیز از دست خواهد داد. گفتوگو تضمین نمیکند که همهی اختلافها از میان بروند اما این امکان را فراهم میسازد که انسانها دوباره یکدیگر را نه صرفاً به عنوان «موضعِ رقیب» بلکه به عنوان «انسان» ببینند. این، نخستین و ضروریترین گام برای بازسازی جهان مشترک است.
دانشگاه علامه طباطبایی با همکاری انجمن ایرانی تاریخ اجتماعی علم و فناوری و دبیرخانه رسمی کنگره بینالمللی تجلی ۱۵ قرن نور نبوی در آینه علم و پژوهش، نشست علمی محور ارتباطات و رسانه این کنگرهٔ را برگزار میکند.
ایرانیان امارات را نمیتوان صرفاً مهاجرانی موقت دانست که در انتظار بازگشت یا ادغام در جامعه میزباناند. آنان جامعهای ریشهدار، متنوع و چندنسلیاند که برای حفظ موقعیت خود، میان دو جهان حرکت میکنند؛ جهانی که در یک سوی آن خانه، زبان، خانواده و خاطره قرار دارد و در سوی دیگر فرصت اقتصادی، تجارت و آیندهای متفاوت.
این اثر که در تابستان ۱۴۰۵ توسط «انتشارات نسل روشن» منتشر شده روایتی است از ایستادگیِ معنا در برابر زوال؛ سفری که در آن، ذهن با هدایتِ قدرتِ عشق، به جستجوی ریشههای پایداری در قلب میهن و روح انسان میپردازد.
به باور شوپنهاور، کسی که برای خوشبختی به چیزهایی بیرون از خود وابسته است، مانند ثروت، مقام، دوستان، جامعه و... وقتی اینها را از دست بدهد یا از آنها سرخورده شود، پایههای خوشبختی او فرومیریزد. زیرا مرکز ثقل او بیرون از خود اوست. به نظر او، حماقت بزرگ آن است که انسان به منظور برندهشدن در بیرون، در درون ببازد.
اگر جوری رفتار کردید که به دوستتان اعتماد دارید، کمکم دوستتان قابل اعتماد میشود، و اگر همیشه به دوستتان ظنِ خیانت ببرید و این را دوستتان بفهمد دلیلی ندارد که خدمت بکند بلکه به خیانت خودش ادامه میدهد. بنابراین، تصوری که ما از دوستمان داریم، این تصور درست از آب درمیآید.
بهگفته روشنک ماسوری: «هدف این کتاب نه ارائه راهحل مستقیم برای روابط دو کشور بوده و نه ساختن یا آزمودن نظریهای درباره جنگ و صلح؛ بلکه تلاش شده با کنار هم قرار دادن عناصر تاریخی، سیاسی و اجتماعی، مطالعهای دقیقتر و عمیقتر از ماهیت و پویایی روابط ایران و عراق ارائه شود.»
موسوی بر افق جهانی مخاطب شهید صدر تأکید کرد و گفت: وقتی شهید صدر سخن میگوید، یکی از مخاطبان اصلی او، اندیشمندانی هستند که در سطح جهان کار میکنند. گاهی در تفسیر موضوعی گفته میشود که برخی مباحث، سابقهاش در فلان جریان تفسیری یا در اندیشه برخی مفسران اهل سنت بوده است؛ اما اینها در واقع تابع همان ادبیات جهانیاند و اصالت فکری مستقلی ندارند.
