ایرانیان امارات را نمیتوان صرفاً مهاجرانی موقت دانست که در انتظار بازگشت یا ادغام در جامعه میزباناند. آنان جامعهای ریشهدار، متنوع و چندنسلیاند که برای حفظ موقعیت خود، میان دو جهان حرکت میکنند؛ جهانی که در یک سوی آن خانه، زبان، خانواده و خاطره قرار دارد و در سوی دیگر فرصت اقتصادی، تجارت و آیندهای متفاوت.
نگاهی به «ایرانی ماندن در امارات متحده عربی» اثر وورال و صالح؛
ساکنان دو جهان
ایرانیان جنوب فارس در آن سوی خلیج فارس
ایرانیان امارات را نمیتوان صرفاً مهاجرانی موقت دانست که در انتظار بازگشت یا ادغام در جامعه میزباناند. آنان جامعهای ریشهدار، متنوع و چندنسلیاند که برای حفظ موقعیت خود، میان دو جهان حرکت میکنند؛ جهانی که در یک سوی آن خانه، زبان، خانواده و خاطره قرار دارد و در سوی دیگر فرصت اقتصادی، تجارت و آیندهای متفاوت.
سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)-صادق رحمانی: مهاجرت ایرانیان به کشورهای جنوبی خلیج فارس، داستانی تازه و محدود به دهههای اخیر نیست؛ ریشههای آن را باید در تاریخ طولانی رفتوآمد، تجارت و پیوندهای خانوادگی میان دو سوی خلیج فارس جستوجو کرد. در میان این مهاجرت تاریخی، جنوب فارس و منطقه لارستان جایگاهی ویژه دارد. شهرهایی چون لار، گراش، خنج و اوز، به دلیل موقعیت جغرافیایی و پیوند دیرینه با شبکههای تجارت دریایی خلیج فارس، از مهمترین خاستگاههای مهاجرت ایرانیان به امارات متحده عربی بودهاند. برای بسیاری از خانوادههای این منطقه، خلیج فارس نه مرزی جداکننده، بلکه پهنهای برای رفتوآمد، تجارت، خویشاوندی و شکلگیری شبکههای اجتماعی و اقتصادی بوده است.
