درمان طبیعی، شیوه مؤثر درمانی است که هدف آن از بین بردن علت اصلی بروز بیماریها از طریق استفادۀ منطقی از عناصری است که آزادانه در طبیعت وجود دارند. درمان طبیعی فقط یک سیستم درمانی نیست، بلکه یک شیوه زندگی است. این شیوه درمانی، انقلاب بزرگی در هنر و علم زندگی انسان بوجود آورده است. اگرچه منشأ واژه «طبیعت درمانی» نسبتاً جدید است، اما اساس فلسفی این روش و چند شیوه درمانی آن قدیمی هستند. این شیوه درمانی در مصر باستان، یونان و رم انجام میشده است. بقراط، پدر علم پزشکی (٤٦٠- ٣۵٧ قبل از میلاد مسیح) به شدت از آن حمایت میکرد. امروزه مشخص شده است که هندوستان در گذشتههای بسیار دور در سیستمهای درمان طبیعی نسبت به سایر کشورها پیشرفتهتر بوده است.
اشاراتی در کتابهای مقدس قدیمی هندوستان درباره استفاده گسترده از عوامل درمانی شگفتانگیزی همچون هوا، زمین، آب و خورشید وجود دارد. حمامهای بزرگ تمدن ایندوس ولی که در موهِنجودارو در سیند قدیم کشف شده است، نشان دهنده استفاده از آب برای اهداف درمانی در هندوستان قدیم است.
شیوههای مدرن درمانهای طبیعی در آلمان به سال ١٨٢٢ بازمیگردد، زمانی که وینسنت پریسنیتز نخستین تاسیسات آب درمانی را بنا کرد. با موفقیت زیادی که او در استفاده از آب درمانی بدست آورد، ایده درمان بدون دارو در سرتاسر جهان متمدن گسترش یافت و بسیاری از کارورزان پزشکی در سرتاسر جهان متمدن و بسیاری از کارورزان پزشکی از آمریکا و سایر کشورها دانشجویان و پیروان مشتاق او شدند. بعدها، تعداد این دانشجویان افزایش پیدا کرد و آنها شیوههای گوناگون درمانهای طبیعی را به شیوه خود بنا نهادند.
درمان طبیعی بر این باور است که بیماری شرایط غیرطبیعی بدن است که از نقض قوانین طبیعی سرچشمه میگیرد. چنین نقصی از قوانین طبیعی اثرات خود را بر بدن انسان به شکل کاهش شور و نشاط، بینظمیهای موجود در خون و لنفها و جمع شدن مواد زائد و سمی میگذارد. بنابراین، با اتخاذ یک رژیم غذایی نادرست، فقط این سیستم گوارشی نیست که به شدت تحت تأثیر قرار میگیرد.
هنگامی که مواد سمی در بدن جمع میشوند، اندامهای دیگری همچون روده، کلیه، پوست و ششها مجبور میشوند که بیش از حد کار کنند و در نتیجه، نمیتوانند به سرعت از این مواد مضر خود را رها کنند.
علاوه بر این، ناراحتیهای روحی و ذهنی باعث ایجاد عدم تعادل در میدان الکتریکی حیاتی میشود که در درون آن متابولیسم سلولی رخ میدهد و در نتیجه، مواد سمی در بدن تولید میشود. هنگامی که خاک این میدان الکتریکی برهم میریزد، میکروبهای بوجودآورنده بیماری میتوانند بدون تولید یا چند برابر کردن مواد سمی در آن زندگی کنند. فقط زمانی که این میدان الکتریکی برهم میریزد یا خون با ضایعات سمی آلوده میشود است که این میکروبها چند برابر شده و در نتیجه خطرناک میشوند.