شاید تصورش هم غیرممکن و دور از ذهن بود؛ اما پنجاه سال بعد از تصویب کنوانسیون رامسر که پیمانی بود، برای حفاظت از تالابها و حیوانات و گیاهان وابسته به آنها، گاوخونی، عروس تالابهای ایران، خشکشده و غبار فراموشی بر رخسار آن نشسته است؛ تالابی که بارها وعدهووعیدهای مختلفی در رابطه با احیای آن در رسانهها منتشر شد و تیترهای ریزودرشتی را به خود اختصاص داد؛ مثلا «تالاب گاوخونی تا پنج سال آینده احیا میشود»؛
وعدهای که سال 94 بر زبان محسن سلیمانی، مدیر ملی طرح حفاظت از تالابهای ایران ،جاری شد و او از آغاز تدوین برنامه مدیریت زیستبومی تالاب گاوخونی به رسانهها گفت: «ورود آب به تالاب گاوخونی نشانه احیای کامل آن نیست و هنوز میزان واقعی آب برای احیای کامل آن مشخص نیست؛ اما چنانچه سهم تالاب را از رودخانه زایندهرود افزایش داده و تالاب گاوخونی حداقل کارکرد اکولوژیک خود را داشته باشد، بهاحتمالزیاد آب این تالاب تا مرحله احیا، حداقل پنج سال آینده تأمین خواهد شد. پیشبینی میکنیم با وسعت تالاب گاوخونی که کمتر از تالاب دریاچه ارومیه است، هرچه زودتر این تالاب بهطور کامل احیا شود؛ اما با توجه به اینکه تنها شریان حیاتی تأمینکننده آب تالاب، زایندهرود است، نیازمند برنامهریزی منسجم و مدونی هستیم تا در بازه زمانی پنجساله شاهد احیای تالاب گاوخونی باشیم.»