مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
زایندهرود برای اصفهانی ها هرگز تنها یک رودخانه نبوده است. برای اهالی نصفجهان، این پهنه آبی، حکم یک اتاق نشیمن شهر را داشته است؛ جایی که طبقات مختلف اجتماعی، با هر سلیقه و سبک زندگی، در کنار هم قرار میگرفتند. اما امروز، نگاه به بستر خشکیده این رود، نگاهی به یک زخم عمیق بر پیکره شهر است.
کشاورزان به شرایط کنونی در خصوص عدم اجرای قوانین مربوط به حوزه خود گلهمند هستند؛ قوانینی همچون توزیع عادلانه آب، خرید تضمینی محصولات کشاورزی و… که به اعتقاد این صنف یا اجرا نمیشوند یا ناقص و غلط اجرا میشوند.
مدت زمانی نسبتا طولانی است که در اصفهان، واژههایی مانند بمب ساعتی فاضلاب، ضربالعجل ۴۵ روزه آب یا اصفهان تا ده سال آینده بلعیده میشود، نقل زبان مسئولان وتیتر رسانه ها شدهاند. هر بحران زیستمحیطی یا شهری، موجی از هشدارها و تهدیدها را به همراه میآورد، موجی که معمولاً پیش از هر تغییر واقعی، فروکش میکند. آیا این هشدارها، نقش بیدارباش دارند یا به تدریج به نوعی عادت به هیاهو تبدیل شدهاند؟
کیست که اصفهان را نشناسد؟ شهری که شهره جهان است و مشتاقان بسیاری از سراسر دنیا برای دیدنش رنج سفر را به جان میخرند تا از زیباییها و شگفتیهای این سرزمین نامدار لذت ببرند و الحق که هیچ گردشگری ( خاص یا عام) از تنفس در فضای هنرآمیز این دیار پشیمان نشده و نمیشود، چه بسا با تجربه حضور در این دیار، اشتیاق بیشتری برای سفرهای بعدی پیدا میکند.
زایندهرود نه متعلق به کشاورزان است نه مردم، نه کارخانجات، نه استانها! زایندهرود یک موجود زنده است که باید از سرآب تا پایاب زندهبماند که اگر به توانی زنده و زاینده نباشد، دیگر زاینده رود نیست.
زایندهرود در جان، کالبد شهرسازانه و حافظه تاریخی اصفهان تنیده شده است؛ این روایت محمدعلی ایزدخواستی، مدیرعامل سازمان نوسازی و بهسازی شهر اصفهان است از نقش و جایگاه زایندهرود در خطه اصفهان.
این روزها اصفهانترین روزهای اصفهان است. براساس مستندها و دانستههای تاریخی، باروی شهر اصفهان را در برج قوس (آذر) تکمیل کردهاند و سالها بعد با تلاش اصفهانشناسان و دوستداران اصفهان و به پیشنهاد زندهیاد لطفالله هنرفر کاشیکاری صورت فلکی برج قوس بر سردر قیصریه را بهعنوان نماد اصفهان برگزیدهاند.
ویا همین دیروز بود که زایندهرود خروشان جاری بود و صدای خندههای مردان، زنان و کودکان اصفهانی در کنار آن شنیده میشد. چه صفایی داشتیم… قایقهایی که بهسان قو روی رودخانه این سو و آن سو میرفتند، دستفروشی که کنار رود بلال می فروخت، آنسوتر بساط کاهو و سکنجبین برپا بود و سویی دیگر لبوهای داغ و قرمز و باقلاهای گرم و تازه … یکی دوربین به دست داشت و خندهها را ثبت میکرد، دیگری بر بوم نقاشی خود صفای زایندهرود را میکشید و البته که در این میان برای شنیدن آوازهای سنتی نیازی به گوشتیزکردن نبود، آنچه بود عیان بود، درست مانند زلالی رودخانه و همگی اینها وقتی بودند که زایندهرود هم بود.