تا پیش از سال 1357 و پیروزی انقلاب، فعالیتهای ورزشی معلولان تحت پوشش فدراسیون پزشکی بود. بهروز برجسته عضو اسبق هیئت رئیسه فدراسیون جانبازان و معلولان درباره شکلگیری این فدراسیون میگوید: «به طور کلی کارهایی در آن انجام میشد که فقط درون آن بود و اگر فعالیتی بود به بیرون درز نمیکرد و ریخت و پاشهایی در آن دیده میشد. تا اینکه در اواخر سال 58 فدراسیون جانبازان و معلولان تأسیس شد و کارش را بدون اطلاعات کافی و لازم شروع کرد. سپس در تابستان 59 هیئتی از اعضای فدراسیون وقت و چند نفر از معلولان جهت تماشای مسابقات المپیک معلولان به کشور هلند رفتند و پس از دیدن کارها و امکانات، دیدهها و شنیدهها را در بازگشت، مبنای کار خود در ایران قرار دادند.
در اولین برنامه، مسابقه قهرمانی کشور در رشتههای دوومیدانی، شنا، وزنهبرداری، بسکتبال و والیبال نشسته در تهران برگزار شد. ولی باید بگویم که در برگزاری این مسابقات با اشکالاتی از نظر مقررات روبهرو شدیم. چون در تمام این رشتهها هیچ مقررات مشخصی نداشتیم و کارهایی که انجام میشد، بر اساس یک سری قوانینی بود که خودمان وضع کرده بودیم. در سال 60 تشکیلات ورزش معلولان تغییر کرد و رئیس آن عوض شد. در همان سال مسابقات بینالمللی معلولان در یوگسلاوی برگزار شد که اعزام تیم معلولان ایران، نخستین تجربه در راهگشایی ورزش معلولان بود.» با این شرایط جایگاهی برای نابینایان و ورزش آنها در این فدراسیون در نظر گرفته نشده بود و اگر هم خبری از رقابتهای نابینایان بود، در کنار رقابتهای سایر معلولان بود؛ معلولانی که نابینایان ناچار بودند با آنها رقابت کنند.