سما بابایی | در تاریخ پرهیاهوی بازیگری، گاه صدایی آرام، حضوری خاموش، نگاهی سرشار از پرسش و طنین کلمههایی آرام میتوانند وزنی بیشتر از فریاد و غوغا داشته باشند. سوسن تسلیمی، بازیگری از جنس همین سکوتهاست؛ زنی با چشمانی رازآلود، صدایی شمرده و حضوری که نه در سطح، که در عمق جانِ نقشهایش جا خوش میکند. بازیگرِ اندیشهها، کنایهها، سایهها و خاطرهها.
به گزارش فیلمنیوز، سوسن تسلیمی از دل واژگان و تصویر، شعری ماندگار در سینمای ایران ساخته است. در روزگاری که هنر بازیگری گاه به اغراق و تظاهر میگرایید، «سوسن» با حضوری سرشار از لطافت، با چشمانی که پیش از زبان سخن میگفتند و با صدایی که واژهها را از پوست و استخوان عبور میداد، مفهومی دیگر به ایفای نقش بخشید.او صرفاً بازیگر نیست که مؤلفی است با ابزار بدن و جان؛ زنی که در میان خطوطِ فیلمنامهها، روایت زن ایرانی را از زیر پوست تاریخ بیرون کشید؛ بیهیاهو، اما خیرهکننده. تسلیمی بازیگری است که حضورش، لحن اثر را تغییر میداد؛ چه در جهان اسطورهای چریکهی تارا و مرگ یزدگرد، چه در روایتهای رئالیستی و تلخ چون شاید وقتی دیگر و مادیان. سوسن تسلیمی را نمیتوان تنها در طبقهی «بازیگران زن برجسته» گنجاند. او بخشی از تاریخ سینمای ایران است، همانقدر اندیشمند که حسی، همانقدر معاصر که اسطورهای. حضوری نایاب که همچنان، از فراسوی مرزها، چراغیست برای آنان که بازیگری را هنر میدانند، نه نمایش.به بهانهی انتشار «باشو غریبهای کوچک» در فیلیمو، نگاهی به هفت اثرِ ماندنی او کردهایم: