گفتوگو با سمیه حسنزاده، دختر شهید جاویدالاثر حسین حسنزاده
گاهی بزرگترین میراث یک انسان، خاطرهای نیست که خودت دیده باشی؛ روایتهایی است که دیگران از او برایت ساختهاند.
به گزارش اصفهان زیبا؛ گاهی بزرگترین میراث یک انسان، خاطرهای نیست که خودت دیده باشی؛ روایتهایی است که دیگران از او برایت ساختهاند. روایتهایی که سال به سال، جای دستهای پدر را پر میکنند و از میان حرفهای مادر، مادربزرگ، عموها و همرزمان، تصویری از مردی شکل میگیرد که هیچگاه فرصت نکردهای صدایش را بشنوی. سمیه حسنزاده، دختر شهید جاویدالاثر حسین حسنزاده، از آن دست فرزندانی است که تمام عمر میان «شهادت» و «انتظار» بزرگ شده است؛ انتظاری که نه فقط زندگی او، بلکه زندگی مادرش را نیز برای بیش از چهاردهه در تعلیقی تلخ نگه داشته است. با او به گفتوگو مینشینیم و شنونده شنیدههایش از پدر شهیدش میشویم.