شیوع کرونا طی یک سال اخیر ناشنوایان را با مشکلات عدیدهای روبرو کرد؛ مشکلاتی که در نوع خود برای این قشر از جامعه خاص و متفاوت بود. ناشنوایان در کنار به کارگرفتن زبان اشاره، از لبخوانی هم برای برقراری ارتباط استفاده میکنند اما کرونا این افراد را در روزهایی که ماسک زدن از ضروریات حضور در جامعه محسوب میشود، با مشکل «ارتباطگیری» مواجه کرد. ناشنوایان این روزها در زندگی روزمره خود و برای انجام اموری چون خرید در سوپرمارکتها و نانواییها و مراکز خدماتی و حتی در مواقع اضطراری با مشکل مواجهند، چون در ارتباط با طرف مقابل امکان لب خوانی را با وجود ماسک ندارند.
اوایل فروردین سال جاری بود که یک دانشجوی «دانشگاه کنتاکی شرقی» آمریکا موفق به توسعه ماسکی برای افراد ناشنوا و کم شنوا شد. افراد ناشنوا یا کم شنوا از نشانههای بصری برای درک و فهم سخن افراد استفاده میکنند برای همین موضوع، «اشلی لارنس» دانشجوی آمریکایی که به بررسی و مطالعه آموزش به افراد ناشنوا و کم شنوا میپرداخت، ماسکی ساخت که قسمت دهان آن همانند دیگر ماسکهای موجود در بازار نیست و افراد میتوانند دهان طرف مقابل را به راحتی مشاهده کنند. این ماسک برای کمک به افراد مبتلا به مشکلات شنوایی طراحی شده بود و میتواند به حفظ ارتباط نزدیکتر بین بیماران و پزشکان در این زمان دشوار نیز کمک کند.