آمارها بی رحماند و واقعیت را عریان تر از همیشه نشان میدهند. بر اساس دادههای اداره کل منابع طبیعی استان، از مساحت 10.7میلیون هکتاری اصفهان، اکنون بیش از 3.2 میلیون هکتار در تسخیر بیابان است. اما این بیابان زایی چگونه تا پشت دروازه های شهر کشیده شد؟ سعید سلطانی، استاد تمام و پژوهشگر دانشکده منابع طبیعی دانشگاه صنعتی اصفهان، ریشه این بحران را در دستکاری های انسانی و مرگ اکوسیستم حوضه آبریز می داند. او در این باره می گوید: «ما با پدیدهای روبه رو هستیم که دیگر صرفاً یک خشکسالی هواشناختی نیست، بلکه یک خشکسالی انسانساخت است. با قطع جریان دائمی زاینده رود و از بین رفتن رطوبت خاک، پوشش گیاهی طبیعی که مانند یک زِره در برابر فرسایش بادی عمل می کرد، نابود شده است. اکنون با کوچک ترین وزش باد، تنشهای فرسایشی فعال شده و تپه های ماسه ای به سمت مناطق مسکونی و تاسیسات زیربنایی حرکت میکنند.»
نویسنده: دریا قدرتی پور/طعم گس خاک، سالها است که زیر دندان اصفهانیها جا خوش کرده است. دیگر نیازی نیست برای دیدن بیابان به حاشیه کویر مرکزی سفر کنید؛ بیابان، با تمام هیبت ویرانگرش، خود را به پشت پنجره خانه ها، پایه های سی وسه پل و مزارع تشنه شرق اصفهان رسانده است. اصفهان، شهری که روزگاری با شریان حیات بخش زاینده رود می تپید، حالا در یک جنگ نابرابر، ذره ذره در کام بیابان فرو می رود.