پای بیابان های اصفهان از گلیمشان درازتر است
۱۴ کانون فعال گرد و غبار در اصفهان کمر بسته اند تا بیابانها پایشان را از گلیمشان درازتر کنند؛ شوره زارهایی که سالانه ۵۰ هزار هکتار به کانونهای بحرانی بیابانی و منشأ گرد و غبار اضافه میکنند.
۱۴ کانون فعال گرد و غبار در اصفهان کمر بسته اند تا بیابانها پایشان را از گلیمشان درازتر کنند؛ شوره زارهایی که سالانه ۵۰ هزار هکتار به کانونهای بحرانی بیابانی و منشأ گرد و غبار اضافه میکنند.
آمارها بی رحماند و واقعیت را عریان تر از همیشه نشان میدهند. بر اساس دادههای اداره کل منابع طبیعی استان، از مساحت 10.7میلیون هکتاری اصفهان، اکنون بیش از 3.2 میلیون هکتار در تسخیر بیابان است. اما این بیابان زایی چگونه تا پشت دروازه های شهر کشیده شد؟ سعید سلطانی، استاد تمام و پژوهشگر دانشکده منابع طبیعی دانشگاه صنعتی اصفهان، ریشه این بحران را در دستکاری های انسانی و مرگ اکوسیستم حوضه آبریز می داند. او در این باره می گوید: «ما با پدیدهای روبه رو هستیم که دیگر صرفاً یک خشکسالی هواشناختی نیست، بلکه یک خشکسالی انسانساخت است. با قطع جریان دائمی زاینده رود و از بین رفتن رطوبت خاک، پوشش گیاهی طبیعی که مانند یک زِره در برابر فرسایش بادی عمل می کرد، نابود شده است. اکنون با کوچک ترین وزش باد، تنشهای فرسایشی فعال شده و تپه های ماسه ای به سمت مناطق مسکونی و تاسیسات زیربنایی حرکت میکنند.»