به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حوزه علمیه قم به عنوان شریان حیاتی معارف اهلبیت (ع) در سدههای اخیر، همواره نیازمند فضاها و بسترهایی بوده است که نه تنها پاسخگوی نیازهای عبادی و آموزشی زمانه خود باشند، بلکه نمادی از اقتدار علمی و استقلال مذهب تشیع را به جهان معاصر و نسلهای آینده مخابره کنند. در میان تمام بناها و آثاری که در مجاورت بارگاه ملکوتی حضرت فاطمه معصومه (سلاماللهعلیها) شکل گرفتهاند، «مسجد اعظم قم» جایگاهی بیبدیل و ساختاری منحصربهفرد دارد.
بنابر روایت مهر، این بنای عظیم و باشکوه که بیپردگی هنر معماری اسلامی و دوراندیشی مرجعیت شیعه را به نمایش میگذارد، یادگار جاودان زعیم بزرگ جهان تشیع، حضرت آیتالله سید حسین طباطبایی بروجردی است. تبیین ابعاد گوناگون ساخت این مسجد، نقش محوری آیتالله بروجردی در تحقق این پروژه بزرگ، لزوم تاریخی و مذهبی ایجاد چنین بنایی، جزئیات مهندسی و کاشیکاریهای بدیع آن، و در نهایت پایگاهسازی علمی و فرهنگی که از طریق تأسیس کتابخانه و مَدرسهای تراز اول صورت گرفت، بخش ورودی مسجد اعظم (کریدور متصل به حرم مطهر) به خاک سپرده شد. آرامگاه ایشان که امروزه زیارتگاه زائران و ارادتمندان به مقام مرجعیت است، همواره به عنوان یادآوری از اخلاص مردی است که تمام هستی و اعتبار خود را وقف اعتلای کلمةالله و رفاه حال زائران ساخت. قرار گرفتن قبر ایشان در مسیر ورود به مسجد، گویی نمادی از فروتنی عالمانهای است که خود را فرش راه نمازگزاران و جویندگان علم قرار داده است.
مسجد اعظم قم صرفاً یک بنای خشتی و کاشیکاری شده نیست، بلکه شناسنامه عینی یک دوران از تاریخ تشیع است؛ دورانی که در آن، مرجعیت شیعه با اتکا به پایگاه مردمی خود و با استقلال کامل، دست به خلق آثاری میزد که تا قرنها پناهگاه فکری و مذهبی امت اسلام باقی بماند. مجاورت با بارگاه فاطمی، معماری اصیل و مستحکم استاد لرزاده، کرسیهای درس پررونق، گنجینه کتابخانه و در نهایت تربت پاک آیتالله بروجردی، همگی دست به دست هم دادهاند تا مسجد اعظم به عنوان یکی از بزرگترین مفاخر اسلامی و قلب تپنده حوزه علمیه قم، همچنان درخشان و استوار به سوی آینده گام بردارد و رسالت تاریخی خود را در پاسداری از فرهنگ اهلبیت (ع) به انجام برساند.