سینمارفتن تجربه مشترک بیشتر ما آدمهاست. خیلیهامان سینما را در اولین اردوهای دسته جمعی مدرسه شناختیم؛ همان وقت که همگی سوار یک اتوبوس راهی سالن بزرگ و تاریک ناشناختهای شدیم. ابتدا همه چیز تازه و عجیب بود؛ ولی ساعتی بعد، سالن سینما یک رقیب جدی برای کلاس مدرسه شده بود!جایی که میشد راحت آنجا خندید، گریه کرد، عاشق شد و به خیال جان داد … . 21 شهریور را روز ملی سینما نامیدهاند؛ روزی برای سینما و عشاقش. در این روز 20 ساله که به شکل نمادین از سال 79 و در یادبود ورود سینما به ایران به تقویم وارد شده است میتوان به مباحثی جدی مثل آسیبشناسی سینمای ملی، تاریخ و روند شکلگیری، جایگاه آن و… پرداخت.
امسال اما و در خلوتی سینماها در محاق کرونا از پرداختن به این مباحث در این روز پرهیز کردیم و مجال بحث گسترده آن را به زمان دیگر سپردیم و خاطرهنگاری از دو هنرمند شناخته شده شهرمان(علی خدایی، نویسنده و امراله احمدجو، نویسنده و کارگردان) را بهانهای برای گفتن از سینما و پاسداشت آن در روزهای آرام و خاموش سینما دانستیم.علی خدایی که متولد 1337 تهران است، اولینبار سینما را در سالهای قبل از مدرسه با آیین خاص حضور در آن در تهران شناخته است: انگار قرار بود به مراسمی متفاوت در زندگیمان برویم. حتما باید با لباس مهمانی به سینما میرفتیم، مراسمی که هیچکدام از آدمهای حاضر در آن را نمیشناختیم؛ اما همگیشان یک ویژگی مشترک داشتند و آن چشمدوختن به تصاویر روی دیوار بود.