پالینکیل در مقاله بدنامش در نیویورکر «بزرگ کردن کین» (Raising Kane) که حرف اصلیاش این است که فیلمنامهنویس حق هرمان جی. منکویتس بود که اعتبار کامل برای نوشتن همشهریکین را بگیرد (به جای شریک شدن با اورسن ولز)، نوشت: «صنعت فیلم از ادعای خسارتهای مالی وحشت داشت»، و در عین حال در پرانتز اشاره میکند که: «صنعت سینما همیشه در ترس به سر میبرد و همیشه بیش از همه به فیلمهایی افتخار میکند که در بزرگداشت شجاعت است». در اینجا کیل دارد به ترسهای آن دوره سرمایهگذاران بزرگ فیلم از انتقام روزنامهدار بزرگ ویلیام رندولف هِرست اشاره میکند که الگوی واقعی منکویتس برای چارلز فاسترکین بود و برخلاف بسیاری از مطالب دیگر در آن مقاله که اعتبارش از آن زمان تا کنون مدتهاست زیر سوال رفته این ادعا، ادعایی درست است. اما کیل میتوانست به فهرست چیزهایی که هالیوود در بزرگداشتشان کم نمیگذارد «فیلمهای مربوط به خود هالیوود» را هم اضافه کند.
شاید بر این اساس فیلم مانک، یک فیلم خیالی که از نزدیک کار فیلمنامهنویسِ الکلی را روی همشهری کین، در بهار 1940، پوشش میدهد، پروژه ایدئالی به نظر برسد. فیلم بین مزرعه پرتی در ویکتورویلِ کالیفرنیا، جایی که مانک این نگارش را انجام داد و مجموعه متنوعی از فلشبکها به دهه 1930، در رفتوآمد استــ هر یک از این فلشبکها به صورت سرتیترهای صحنه که با ماشین تحریر نوشته میشود اعلام شده و هر یک تکهای از ماجرای گذشته مانک را تعریف میکند که ممکن است به خلق این شاهکار (همشهریکین) مرتبط باشد یا نباشد.