درچه، شهری با کوچههای باریک و خاطرهانگیز، این روزها چهرهای متفاوت پیدا کرده است. در میان صدای فروشندگان و رفتوآمد مردم، مغازههایی دیده میشود که تا نیمه در پیادهرو پیش آمدهاند؛ بساط ها، سایه بان ها و قفسه هایی که «مالکیت عمومی» را از یاد بردهاند. گویی بخشی از فضای عمومی شهر، آرامآرام به تملک شخصی درآمده؛ بیآنکه سندی نوشته شده باشد. خیابانها تنگتر، عبور مردم دشوارتر و چهرهی شهر ناهماهنگتر شده است.