داریوش اسدزاده گفت: یک دلیل کاهش مخاطب بهروز نبودن سینمای ایران است؛ سینمای ایران از مخاطب و اتفاقات جامعه عقب افتاده و این عقب افتادگی جبران نمیشود مگر با تزریق جسارت به بدنه سینما.
سوره سینما – اگر بخواهیم ستونهای بازیگری سینما و تلویزیون که ریشه تئاتری دارند را مرور کنیم قطعا باید از داریوش اسدزاده نام ببریم؛ هنرمندی بیادعا و بهغایت باسواد که از فارغ التحصیلان مدرسه دارالفنونی بود که زمانی توسط امیرکبیر بنیان گذاشته شد. دارالفنونی که به اندازه آموزش علوم متداول زمان، به هنرجویانش، ادب، اخلاق و آیین محاوره با مردمان را هم میآموخت اما فارغ التحصیلی در دارالفنون منتهای علایق اسدزاده نبود و او که سودای بازیگری در سر میپروراند بعد از دارالفنون در هنرستان هنرپیشگی نصر ثبت نام کرد و تحت نظر سیدعلی نصر بازیگری را آموخت. اسدزاده کار بازیگری را در تئاتر نصر و لاله زار آغاز کرد و البته که این درگیری با بازیگری باعث شد تا مدتها از دوست و آشنا کنایه «مطرب شدن» را بشنود اما عشق بازیگری آن قدر در وجودش رخنه کرده بود که این همه کنایه هم باعث تغییر مسیر وی نشد.
داریوش اسدزاده کار سینما را از اواسط دهه سی آغاز کرد و تا پیش از پیروزی انقلاب اسلامی در بیش از سی فیلم بلند ایفای نقش کرد و پس از مدتی کوتاه دور از وطن بودن در میانه دهه شصت مجددا به سینمای ایران بازگشت و طی سه دهه در دهها محصول سینمایی کار کرد و با کارگردانانی مختلف از ساموئل خاچکیان و کیانوش عیاری و شاپور قریب گرفته تا بهمن فرمانآرا، بهروز افخمی و ابوالقاسم طالبی همکاری داشت.