مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
داریوش اسدزاده گفت: یک دلیل کاهش مخاطب بهروز نبودن سینمای ایران است؛ سینمای ایران از مخاطب و اتفاقات جامعه عقب افتاده و این عقب افتادگی جبران نمیشود مگر با تزریق جسارت به بدنه سینما.
فیلمهای جنگی ژانر ابدی و بیمحدودیتی هستند که از آغاز تاریخ شکلگیری سینما تا کنون، رونق خود را از دست ندادهاند. داستانهایی که درباره میدانهای نبرد در قالب فیلم درمیآیند، هم درام دارند و هم اکشن و تراژدی و البته از بار عاطفی بالایی هم برخوردار هستند. روایتهای جنگ یک نمونه کامل از قصهگویی است که البته در بیشتر موارد براساس داستانهای واقعی ساخته شدهاند. این یعنی حتی ژانر تاریخی هم توسط این آثار پوشش داده میشود. سابقه طولانی این ژانر نشان میدهد که شاهکارهای سینمایی زیادی در زمینه جنگ وجود دارد، که رویدادهای تاریخی مهمی را بررسی میکند. دهه 1990 یک دوره زمانی مهم برای فیلم جنگی محسوب میشود. در این دوره آثار مهمی مانند نجات سرباز رایان و خط باریک سرخ ساخته شدهاند.
فیلمهای جنگی بهطور کلی، نماد تناقض هستند. فرانسوا تروفو، فیلمساز مشهور فرانسوی، زمانی بیان کردهاست که: «چیزی به نام فیلم ضد جنگ وجود ندارد». دلیل این نوع استدلال ساده و درعینحال محکم است. درحقیقت هر فیلم ضدجنگ بهطور کلی جنگ را بهعنوان حماسهای باورنکردنی پیشبینی میکند. انفجارها، صحنههای مبارزه قهرمانانه و تیراندازی در این نوع فیلمها، به زیبایی به تصویر کشیده میشود. این صحنهها در فیلمهای جنگی خوب بسیار تاثیرگذار و درعینحال وحشتناک است. حتی بدترین جنایات جنگی هم بهطرز درخشانی روی صفحهنمایش ظاهر میشوند. اما برخی از فیلمها با استدلال تروفو مخالفت میکنند. آنها سرشار از پیامهای احساسی و اخلاقی هستند، که وحشت واقعی جنگ را آشکار میکنند و در عینحال سکانسهای عجیبوغریبی را به نمایش میگذارند، که باید جلوی هر کسی را که خواهان جنگ است، بگیرد.
بسیاری از بزرگترین کارگردانان تاریخ سینما ژانرهای مورد علاقهی خود را دارند. مثلا مارتین اسکورسیزی عاشق فیلمهای جنایی است، ریدلی اسکات به درامهای تاریخی و ترسناک علاقه دارد و استیون اسپیلبرگ عاشق فیلمهای جنگی است. این علاقهی اسپیلبرگ به داستانهای جنگی چندان هم تعجب کننده نیست؛ چرا که پدرش در جنگ جهانی دوم خدمت کرده و همین تاثیر عمیقی بر او گذاشته است. اسپیلبرگ بارها به یاد آورده که چگونه پدرش با داستانهای دوران نبرد در برمه علیه ژاپنیها او را مجذوب خود میکرد. دوستان پدرش نیز همگی کهنهسربازان جنگ بودهاند و به همین دلیل، فضای خانه همیشه پر از روایتهای جنگی بود.
بهترین فیلمهای جنگی، بهعنوان یکی از غنیترین ژانرهای سینما، با داستانپردازی عمیق و تاثیر بصری خیرهکننده خود، همواره مخاطبان را مجذوب خود کردهاند. این فیلمها با طراحی فنی بینقص، صحنههای اکشن نفسگیر و شخصیتهایی بهیادماندنی، ارتباطی قدرتمند با تماشاگران برقرار میکنند. اما آنچه واقعاً فیلمهای جنگی را متمایز میکند، تعامل احساسی مخاطب با شخصیتهای پیچیدهای است که همزمان در میدان نبرد میجنگند و در عمق وجودشان با احساسات انسانی دستوپنجه نرم میکنند. این ترکیب منحصربهفرد از عناصر رزمی و جنبههای احساسی، تجربهای چندلایه و تأثیرگذار خلق میکند.
زامبیها دهههاست که مخاطبان را با ترس و وحشت میخکوب کردهاند، درست همانطور که فیلمهای جنگی سالهاست چهرهی تاریک و هولناک انسانیت را برملا میکنند. حالا تصور کنید این دو جهان با هم ادغام شوند، آنوقت ترکیبی طبیعیتر (یا کابوسوارتر) به نام فیلم جنگی زامبیمحور زاده میشود که هر دو از دل هرجومرج، ترس و فروپاشی نظم تغذیه میکنند و بقا تنها قانون بازی است.