به گزارش مجله خبری نگار، به فکر خودمان رسید یا از فرنگیها یاد گرفتیم که آرد، شکر و روغن را قاتی کنیم و شیرینی بپزیم هنوز کسی چیزی نمیداند، هر چه هست در دوره قاجار شیرینی به شکل امروزیاش وجود نداشت و مردم با همان نقل و نبات خوش بودند. تا سده چهاردهم خورشیدی نرسید، خبری از شیرینیهای امروزی نبود و کسی چنین خوراکیای را نمیشناخت. دوره قاجار دکانهایی بودند که نقل و نبات و قند میفروختند. به این دکاندارها «قناد» میگفتند. تا اینکه دوره پهلوی اول رسید و کارخانه قند ساخته و آنقدر قند زیاد شد که قندفروشها به فکر شیرینیپزی افتادند و مردم هم به اندازهای از شیرینیها خوششان آمد که شمار شیرینیپزهای تهران روزبهروز بیشتر و بیشتر و محلههای پایتخت پر شد از قنادی. میگویند قدیمیترین قنادی تهران که اکنون تنها نامی از آن در یادها مانده، «اردیبهشت» نام داشته و بانی آن کسی به نام غلامحسین بغدادی بوده، اما معلوم نیست این قنادی قدیمی در کدام محله تهران بوده و چه سرنوشتی پیدا کرده است. به جز آن اما، قنادیهای قدیمی زیادی در تهران وجود دارد که هنوز هم پابرجا هستند و شیرینیهایشان مثل گذشته مزه بهشت میدهد.