زیر سایه برج های آجری و وعدههای نیمه تمام، اصفهان هنوز شهری است که برای نابینایانش قانونی نابینا دارد. مسیر قانون مداری، خم میشود، میپیچد و درست جایی گم میشود که نقطه های قرمز پونز روی نقشه تمام میشوند. زیر هر پونز، خیابانی است که نامش روشن است اما مسیرش تاریک. قانونِ حمایت روی کاغذ مانده و شهر روی فراموشی ساخته شده؛ مثل نقشه ای که لایه هایش در هم رفته باشد و هیچ مسیر دسترس پذیری از دلش بیرون نزند.