حیاط قدیمیو چشمنواز دانشگاه با آن کاجهای سوزنی برگی که به آسمان قد کشیدهاند، خلوتتر از همیشه است. سرمای ملایم آبانماه بر درهای چوبی و هلالی و دیــوارهــای کاهگلی نــشســتــه. گویی پاییز «کرونایی» بر ساختمان چهارصد ساله دانشگاه هنر اصفهان نیز سایه انداخته و خبری از برگزاری کلاسهای حضوری و شور و شوق دانشجویان در آن نیست؛ ساختمان قدیمی که یادگاری از عهد صفوی و متعلق به «مارتا پیترز» است و حالا به مکانی برای آموزش رشتههای مختلف هنری بدل شده. قرار گفتوگو با دکتر رضا نصر اصفهانی، رئیس دانشگاه هنر اصفهان نیز در اتاق ریاست همین ساختمان گذاشته شده است؛ سالنی بزرگ و زیبا که سقف و دیوار آن مزین به نقش و نگارهایی باقی مانده از دوران شاه عباس و تلفیقی از المانهای اسلامیو ارمنی است.
بشقابهای پذیرایی خوش و آبرنگ که روی میز نقشنمایی میکنند، همگی ساخته دست دانشجویان خود دانشگاه است و هنر آنها را به رخ مهمانهای این مرکز میکشاند. دکتر نصر، اما در خلال گفتوگوی یکساعتهاش با «اصفهان زیبا» از مهجور بودن دانشگاه هنر و استفادهنکردن از تمامیظرفیتهای دانشگاه و دانشجویان به دلیل کمبود فضای فیزیکی و بیتوجهی مسئولان به این موضوع میگوید: «دانشگاه هنر اصفهان، یکی از کم بــرخــوردارتــرین دانشگاههای دولتی ایران به لحاظ فضای کالبدی است.» آنچه در ادامه میخوانید ماحصل گفتوگو با رئیس دانشگاه هنر اصفهان است که از ظرفیتها و مشکلات این دانشگاه میگوید.