سال ۱۳۲۰ بنایش را میگذارند، در ۳۰ کیلومتری غرب شهر اصفهان؛ مدرسه هشتاد و یک ساله که هنوز پایگاهی برای آموزش دانش آموزان خطه نجفآباد است. «دبیرستان شهید محمد منتظری»، شناسنامهاش ۲۳۴ شهیدش است با مُهری که بر روی پیشانیاش خورده؛ «شهیدستان ایران». این مدرسه را با عنوان پرشهیدترین مدرسه کشور میشناسند که دانشآموزان زیادی از آن در سالهای دفاع مقدس به شهادت رسیدند. بنابر شواهد، در طول سالهای دهه ۶۰ این شهیدستان در سه رشته تحصیلی علوم انسانی، ریاضی و علوم تجربی فعالیت میکرد و هزار و ۲۰۰ دانشآموز داشت.
به اذعان مدیران این واحد آموزشی در طول سالهای 1357 تا 1368، آنچه این مدرسه را در بین دیگر مدارس آن سالها متمایز کرد، بعد معنوی دانشآموزان بود که در کنار بعد آموزشیاش، جلوه خاص و متفاوتی داشت. برای آنها جبهه همان مدرسه بود؛ اما با شکل و شمایلی دیگر، برای همین گاهی بیخیال درس میشدند و میزدند به دل عملیاتها؛ میزدند به دل شهادت! آنچه در ادامه میخوانید روایت دو مدیر این مدرسه در همان سالهاست؛ روایت «مهدی ابراهیم» و «اسدالله طراوت»!