با وخیمتر شدن اوضاع اجتماعی و اقتصادی جامعه، افراد میکوشند از هر طریق ممکن به حیات خود ادامه دهند؛ اما برخی وقتی به آخر خط میرسند، سرمایهای جز فروش اعضای بدنشان ندارند. این موضوع که در ابتدا با عنوان رسمی و اخلاقی اهدای عضو به وسیله افراد خیر و سالم برای بالابردن طول عمر نیازمندان صورت میگرفت، در جامعه ایران به دلیل نابرابریهای اقتصادی و اجتماعی به محلی برای کسب سود مبدل شد. این مسئله ابتدا در زمینه تشویق مردم برای اهدای خون در برابر دریافت مبلغی ناچیز در پیش از انقلاب آغاز شد و با فراگیر شدن آن، به یک کنش اجتماعی مبدل و از جنبه سودآوری خارج شد. چند دهه بعد اما به دنبال تحولات سریع اجتماعی و اقتصادی، تورم، توزیع نابرابریهای اجتماعی، محرومیت نسبی، فقر، شیوع بیماریهای بافتی و… افرادی پیدا شدند که نیازمند خرید کلیه یا دیگر اعضای بدن بودند و افراد دیگر پدیدار شدند که میخواستند کلیهشان را برای دریافت مبلغی ناچیز بفروشند و افرادی دیگر به عرصه آمدند که نقش دلالی این بازار را به عهده گرفتند.
این موضوع که ناشی از خلأ حمایتی سازمانهای حمایتگر، تأمین اجتماعی ضعیف، نبود اشتغال، عدم حمایت دولت از اقشار ضعیف و… بود، افراد را وادار کرد تا به قمار روی اعضای بدنشان روی بیاورند. قماری که بر فرد، خانواده و جامعه تأثیرات بسیاری دارد و هماکنون جوانان را نیز وارد گود کرده است. اصفهانزیبا در گفتوگویی تحلیلی با «دکتر محمود کیوانآرا»، استاد جامعهشناسی گروه سلامت و رفاه اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، به بررسی این موضوع پرداخته است.