در یادداشتهای گذشته با تفصیل بیشتری درباره سرقت فیلمنامه نوشتهام. در عین حال بارها اشاره کردهام که اصطلاح حقوقی «سرقت» درباره حقوق مؤلفان، یک اصطلاح علمی و صحیح به نظر نمیرسد؛ زیرا تنها یک بار آن هم در قانون مطبوعات سرقت ادبی به شکل تعریف در تبصره ماده 9 پرداخته شده است. بدین شرح که: سرقت ادبی عبارت است از نسبتدادن عمدی تمام یا بخش قابل توجهی از آثار و نوشتههای دیگران به خود یا غیر، ولو به صورتترجمه.
در نتیجه ترم و محمل و باب مستقلی در باره سرقت در حقوق مؤلفان نداریم. با این همه و با در نظر گرفتن این نکته که عبارت سرقت هنری به شکل غیرتخصصی و در اصطلاح عامیانه آن مورد پذیرش مخاطبان گرامی قرار گرفته باشد و مفهوم و ارجاعات آن را به درستی دریافته باشند، در این یادداشت از عباراتی مانند سرقت هنری یا سرقت ادبی یا سرقت فیلمنامه استفاده خواهیم کرد. اما در حقیقت باید به خاطر داشته باشیم که سوء استفاده و اقتباسهای بیش از حد یا رونوشت بدون کسب اجازه از پدیدآورنده یا کپیکردن و نظایر اینها در قانون به عنوان تخلفات هنری و حتی در جرائم حوزه مالکیت فکری بر شمرده شدهاند و ما به همه آنها میگوییم سرقت؛ زیرا از دید عمومی، سرقت یعنی ورود غیرقانونی و بدون اجازه به حد و حریم دیگری و استفاده از اموال او که در اینجا آثار مالکیت فکری نیز در گروه اموال فرض شدهاند.