«به بیوگرافی و شرح کودکی و زندگانی آدمها اعتقادی ندارم. ماجرا آنجا برایم جدی میشود که به کارنامه و کار حرفهایشان پرداخته شود. به خاطر همین است که هر سوالی از من بپرسند از تئاتر میگویم و هر مصاحبهای با هر محوری که داشته باشم به تئاتر ختم میشود.» «تئاتر» عشق و زندگی ناصر کوشان است. این پژوهشگر و به قول خودش «تئاترنویس» حالا در آستانه 74سالگی همچنان با فکر تئاتر از خواب بیدار میشود و با خیالِ آن چشم بر هم میگذارد.
موضوع گپ و گفتش با رفقا همواره تئاتر است و هرازگاهی اگر بزمی در خانهاش باشد چراغش با خواندن نمایشنامه یا کتابی درباره تئاتر روشن میشود. کوشان اما روزگارش را فقط با یاد ایام و خاطرات دیروز و گفتوگوهای دوستانه درباره تئاتر سپری نمیکند که هنوز و در آستانه 74 سالگی به کار جدی و حرفهای در تئاتر مصمم است. شاید زمان و فرصت اجرای صحنهای نباشد؛ اما دست به قلم میبرد و مقاله و نمایشنامه مینویسد و کار پژوهشی میکند. همانطور که بهانه گفتوگوی ما با او در تقارن سالروز تولدش 25 دی ماه 1399 کتاب تازه نشرشدهاش با نام «تاریخ تئاتر اصفهان» است. کتابی در 524 صفحه که با دستخطی از ارحامصدر به یمن تهیه آن آغاز میشود و با بیوگرافی مؤلف به پایان میرسد.
ارحامصدر به فراخور جایگاه تثیبتشدهاش در تئاتر اصفهان در این کتاب هم جایگاه ویژهای دارد و بخش قابلتوجهی از آن با نگاهی به زندگی او میگذرد. پیشخوانی، نگرشی به نمایش صفویه، پیشگامان تئاتر در جلفای اصفهان، گروهها، تئاتر و خاطرات، ناصر فرهمند، پیشگام تئاتر و خالق درامهای ماندگار در اصفهان، خنداندن مردم بی لبخند، ارحامصدر به روایت دیگران، اسناد تاریخ تئاتر و عکسها بعضی از بخشهای این کتاب هستند. گفتوگوی ما با او را بخوانید.