خبر نزدیک بود و منتظر، اما سهمگین و کمرشکن و ایران را به عزای عمومی موسیقی، ادب، فرهنگ، هنر، تاریخ و اجتماع کشاند. محمدرضا شجریان که مدتها با بیماری سرطان درگیر بود و از چند ماه قبل حال مساعدی نداشت، به فاصله کوتاهی از تولد 80 سالگیاش در اولین روز مهر، درهفدهمین روز ماه در تقویم فرهنگ ایران به مهر جادوانه شد و بنا به وصیت خودش در جوار فردوسی بزرگ در طوس آرمید.
از لحظات آغازین اعلام خبر، سیل جمعیت داغدار روبهروی بیمارستان جم تهران گردهم آمدند و مرغ سحر را به یاد استاد خواندند که انگار سرود ملی رفتنش را پیش از اینها به یادگار گذاشته بود و حالا از زبان جمعیت شنیده میشد. هنرمندان و روشنفکران و مردم عادی از هر سن و سال و قشر و طبقه اجتماعی نیز در تسکین این درد مشترک در صفحات مجازی مختلف سیاهپوش شده و در سوگ نشستند.