در نقدهای هنری، اثر یا آثاری به عنوان محور اصلی قرار گرفته و متونی در حاشیه آنان به عنوان نقد نگاشته میشوند. نگاشتن در شکل عمومی به معنای تحریر است، اما ممکن است برخی از نقدها به شکلهای شفاهی یا به وسیله مدیومهای دیگری از جمله مدیومهای تصویری و صوتی ارائه شوند. این از نظر قانون چندان تفاوتی در تعیین و بررسی حقوقی ندارد. آنچه بیشتر مورد توجه است نحوه بهکارگیری و استفاده از اثری است که به عنوان موضوع نقد استفاده میشود.
هر متنی حتی یک متن انتقادی در مورد یک اثر، به خودی خود دارای حقوق مربوط به مؤلف یعنی منتقد است. بر همین اساس، در این مطلب میخواهیم علاوه بر حقوق مربوط به نقد به عنوان یک متن مستقل، به حقوق مربوط به نحوه ذکر منبع و استفاده از اثر اصلی نیز بپردازیم.