امضای سند همکاریهای جامع ایران و چین را میتوان مهمترین و البته پر حاشیهترین رویداد فروردین 1400 در ایران دانست. سندی که چند ماهی است بحثهای فراوانی پیرامون آن در محافل سیاسی و اقتصادی شکل گرفته است بالاخره در روز هفتم فروردین با حضور وانگ یی، وزیر امور خارجه چین و محمد جواد ظریف، وزیر امورخارجه ایران به امضای دو طرف رسید. از همان ساعتهای نخست انتشار خبر امضای این سند فضای مجازی و افکار عمومی نسبت به آن واکنشهای متفاوتی نشان دادند. عدهای امضای سند همکاری با چین را نوعی تسلط این کشور بر منابع کشورمان توصیف میکنند و در مقابل عدهای دیگر حضور چین در اقتصاد ایران را عامل رشد و توسعه اقتصادی میدانند.
آنچه بر ابهامات و انتقادات دامن می زند عدم انتشار مفاد سند امضا شده میان ایران و چین است. محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه کشورمان در پاسخ به این خواسته عمومی گفت که پیش از این نیز چین از انتشار اسناد همکاری امضا شده با دیگر کشورها امتناع کرده و به همین جهت در ایران نیز از انتشار جزئیات معذور هستیم. برای روشن شدن ابعاد حقوقی و بین المللی سند همکاریهای جامع ایران و چین با امیر مقامی، استاد و پژوهشگر حقوق بین الملل گفتگو کردیم. او در گفتگو با «اصفهان زیبا آنلاین» امضای چنین اسنادی در تاریخچه روابط بین الملل را امری غیرعادی تلقی نمیکند اما بر این نکته تاکید دارد که باید در هر سرمایه گذاری خارجی چه از سوی شرق و چه از سوی غرب منافع هر دو کشور تأمین شود.