«تهران کنارت»؛ همچون طنینی که در خود می‌پیچد

سینماسینما، محمدرضا امیر احمدی

یک فیلم عاشقانه‌ی شبانه. انگار علی بهراد به این درامه پایان می‌رسد.

انگار این همه‌ی راز زندگی باشد. چون شهاب زودگذری می‌آید، برای لحظه‌ای صحنه‌ی پیش رویمان را روشن می‌کند، و بعد این خاموشی است که بر جهان حکمفرما می‌شود. انگار ساز و کار جهان همه یک بازی باشد. پس از آن باید ترکش کرد. همچون بازیگرانی که بعد پایان نمایش، صحنه را خالی می‌کنند. مثل سکوتی که در ساختمانی خالی افتاده، وسر‌وصدا و شور عاشقانه‌ای را تداعی می‌کند، که پیش از این در فضا جریان داشته. همچون طنینی که در خود می‌پیچد و هزار شکل درست می‌کند، تا کم‌کم در دل خود خاموشی گیرد و تمام.