برچسب محمدرضا امیر احمدی

چیزی که در مورد «بی‌داد» جلب توجه می‌کند، صحنه‌های کلیشه‌ای (مثل برخورد مسئول زن  بی‌حوصله آموزشگاه موسیقی در ابتدای فیلم) و سمبل‌های  آشکار (مثل کرم ابریشمی که ستی، دخترک آوازخوان فیلم نگه می‌دارد) نیست. فیلمساز به تدریج و به ظرافت، ساختار معماری بیانی‌اش را در دل فیلم بنا می‌کند، این همه از دل یک واقعگرایی گزارشی (که سبک غالب فیلم‌های افشاگرایانه و زیرزمینی سال‌های اخیر است) می‌آید. یک جور واقع‌گرایی که در فیلم‌های دیگر به رونمایی از واقعیت محدود می‌شود، اما اینجا، مکان داستان (خیابان) را به بازی آورده.

یک فیلم عاشقانه‌ی شبانه. انگار علی بهراد به این درام‌های عاشقانه‌ی شبانه دلبسته باشد. فیلم قبلی‌اش، «تصور» (۱۴۰۰) با بازی مهرداد صدیقیان و لیلا حاتمی، هم درام عاشقانه‌ی شبانه‌ی مالیخولیایی بود درباره‌ی راننده‌ی تاکسی جوانی، که عاشق زن جذاب شیرینی فروشی شده، و همه‌ی مسافرانش را در شکل و شمایل آن شخصیت می‌بیند. گویی همه‌ی رازهای دنیا، و عشق‌ها و زنانی که در قالب معشوق بر پرده جان می‌گیرند، در راز و رمز شب امکان حیات یافته داشته باشند. انگار شب اکسیری در خود دارد، که به زنان عاشق فیلم‌هایش حال و هوای اثیری می‌بخشد.