با اینکه جرم سرقت در مفهوم ربایش اموال در قوانین جزایی ما به شکل کاملی در انواع خود شناخته است، اما عبارت سرقت ادبی در قوانین ایران تنها یک جا در تبصره یکم ماده دوازده قانون مطبوعات ایران دیده میشود، با این تعریف که سرقت ادبی عبارت است از نسبت دادن عمدی تمام یا بخش قابل توجهی از آثار دیگران به خود یا غیر، ولو به صورتترجمه. به جز این ماده قانونی، هر جای دیگری در قوانین هنرمندان با مفاهیمی مواجهیم که با سرقت ادبی مطابقت داشته، اما تصریحی در این عبارت ندارند.
برای نمونه، همین مفهوم در شکل گستردهتر در ماده 23 قانون حمایت از حقوق مولفان و مصنفان و هنرمندان نیز آمده است، اما چیزی که ما در این یادداشت به آن اشاره میکنیم یعنی سرقت ادبی و هنری یا در اصطلاح رایج جهانی آن lagiarism، با اینکه در ماهیت مشابه دزدی است، اما در حقوق هنرمندان فقط به مفهوم نشر، پخش، عرضه و کپی برداری و اقتباس بیش از حد از آثار دیگران بدون کسب اجازه از آنان یا ذکر نام پدید آورنده است. این با جرم «سرقت» در قانون مجازات اسلامی متفاوت است.