سریالهای رمضانی هماکنون عمری دودههای در کنداکتور یکی از طلاییترین برهههای جذب مخاطب تلویزیون دارند؛ از سال 80 که ساخت یک سریال اختصاصی برای هر یک از شبکههای سیما، آغاز شد و این روند تا به امروز نیز ادامه دارد. روندی که طی حیات دو دههای خود، اتفاقات خوشایند فراوانی را در خود دید. چهرههای بسیاری مانند «رضا عطاران» با این سریالها، محبوبیت و گوشههای کشفنشدهای از پتانسیل خود را به مخاطبان شناساندند. ضمن اینکه زمان بسیار خوب پخش سریالها که پس از افطار بود، سبب شد تا مخاطبان بسیاری پای جعبه جادویی نشسته و به این ترتیب، چندین سریال توانستند به آثاری خاطرهساز در تاریخ تلویزیون تبدیل شوند.
به همین دلیل، آنتن رمضانی سریالها پس از آنتن نوروزی، بهعنوان دومین مقطع طلایی تلویزیون شناخته شد. آنقدر موفق که شبکههای سیما هرساله خود را موظف به تولید سریال برای این بازه کرده و تعداد مخاطبان نیز با رشد قابلتوجهی مواجه میشود. این میزان رشد تا جایی است که تلویزیون، در این ایام، به رقیبی جدی برای سینما تبدیل شد و طی دو دهه اخیر توانست گوی سبقت را از سینما برباید. در این دو دهه، سینماها ابتکارهای زیادی را برای جذب مخاطب به کار بستند، اما تقریبا هیچ راهی حتی نیمبهاکردن بلیت نیز اجازه نداد تا مخاطبان سریالهای تلویزیون در این ایام، به سمت سینما جذب شوند. این اتفاق برای امسال که تمام سینماهای کشور تعطیل هستند، حکم بازی دو سر برد را برای تلویزیون دارد تا بتواند میزان مخاطبان خود را به یک رقم قابلتوجه برساند، اما آیا آثار امسال، این وجاهت را دارند که مخاطبان چندده میلیونی را پای جعبه جادویی بکشانند و رضایت درصدی نسبی از آنها را جلب کنند؟