با پیروزی ملّت ایران، گام اول یعنی «انقلاب سیاسی» برداشته شده است، اما در گام دوم، «انقلاب فرهنگی» به معنای «تحوّل در حوزه، تحوّل در دانشگاه و تحوّل در مدیریت نظام» ضروری است

1. در مباحث گذشته، به تبیین مدیریت الهیِ حضرت امام خمینی و اصالت‌دادن به اسلام و نفی مدل‌های متداول برای اداره‌ کشور توسط ایشان پرداخته شد، اما سئوالی که ممکن است در کنار این بحث مطرح شود آن است که مسلّماً در دوران مدیریت حضرت امام، برای اداره‌ کشور از کارشناسی شرقی استفاده شده و به همین دلیل، اختیار بسیاری از امور به دولت سپرده شد. همچنان که پس از جنگ تحمیلی و با فروپاشی بلوک شرق، نظام اسلامی به کارشناسی غربی تغییر رویکرد داد و تاکنون نیز از در بسیاری عرصه‌ها از مدل‌های غربی استفاده می‌کند. در این صورت چگونه می‌توان ادعا کرد که امام و رهبری با نفی مدل‌های موجود، کشور را به شکل اسلامی اداره کرده‌اند و مدیریتی الهی را به نمایش گذاشته‌اند؟! این پرسش زمانی پررنگ‌تر می‌شود که ناهنجاری‌ها و مشکلات سیاسی، فرهنگی و اقتصادیِ کشور نیز لحاظ شود؛ زیرا چگونه ممکن است که علی‌رغم وجود این ناهنجاری‌ها، از اجرای دین مبین اسلام و جریان مدیریت الهی سخن گفت؟!