تصور کنید که شما به عنوان والدین می بینید که فرزندتان چقدر سرشار از هوش و استعداد است ولی به خاطر بی رغبتی و بی انگیزگی اش دایما باید نگران آینده وی باشید…
تابستان گرم و طولانی را با همه فراز و فرودهایش پشت سر گذاشتیم و فصلی تازه در زندگی مان شروع می شود. شروع بارشهای پاییزی، خشک شدن تدریجی برگهای درختان، ریختن برگهای پاییزی در کوچه و خیابانها، کوتاه تر شدن روزها، افزایش ساعات تاریکی شب و .. در واقع نشان از این است که پاییز، زمان بازگشایی مدارس و آغازی دوباره در راه است.
تعطیلات تابستان قطعا فرصت بسیار خوبی برای نزدیک تر شدن اعضای خانواده با هم خصوصا با فرزندان بود. زمانی برای برقراری رابطه بیشتر با دوستان و اقوام و خانواده، رفتن به سفرهای تابستانی، پارک،تئاتر، سینما و گشت و گذارهای خانوادگی، تا دیر وقت بیدار ماندن فرزندان، تماشای زیاد تلویزیون و …
اما دیگر صدای پای مدرسه می آید و این همه گشت زنی و حتی گاه بی برنامگی برای صرف وقت، قطعا به نفع فرزندان خانواده نخواهد بود. چرا که موفقیت تحصیلی آنها تنها در گرو داشتن برنامه ریزی دقیق و جدی برای پشت سر گذاشتن موفقیت آمیز یک سال تحصیلی جدید است اما گاه در برخی از خانواده ها خصوصا خانواده هایی که فرزند نوجوان دارند زمزمه هایی شنیده می شود و یا رفتارهای نامتعارف مشاهده می شود:
«من از مدرسه خوشم نمیاد، حوصله ندارم،یی را برای این مشکل دارد؟ برای اینکه آستین هایش را بالابزند و مشغول به کار شود توقع دارد چه امکاناتی در اختیار او قرار گیرد؟
از روان شناس مدرسه و یا یک مشاور مجرب بپرسید که آیا مشاوره یا برخی از آزمونهای روان سنجی و کلا مداخلات روان شناختی ضرورت دارد یا نه؟ گاه علت بی میلی و بی رغبتی جدی نوجوان به مدرسه ابتلا به نوعی افسردگی نهفته است و همین مساله رفتار او را تحت تاثیر قرار می دهد. چند جلسه درمان یا حتی درمانهای شناختی به او کمک می کند تا به جای خودتخریبی، رفتار سازنده ای در پیش بگیرد.
یادآوری آخر
سعی کنید واکنش شدید نشان ندهید. اگر بیش از حد جهت گیری کنید و برای ایجاد رغبت و انگیزه به وی فشار وارد کنید، همه تلاشهای شما نتیجه عکس می دهد. حوصله داشته باشید و صبور باشید و ببینید آیا خود او تحولی ایجاد می کند یا نه؟ در نهایت اگر هیچ تغییری در رفتارش ایجاد نکرد آن وقت زمان مداخله است. به عنوان پدر یا مادر این مسئولیتی است که فقط بر عهده شما است.