مانده بودم برای ستون شماره بعدی از کجا و که بنویسم، نَه اینکه سوژه نباشد، نَه. سرگردان بودم بین واژهها. اسم وطن که بیاید به میان، کلمه است که شُره میکند.
به گزارش اصفهان زیبا؛ مانده بودم برای ستون شماره بعدی از کجا و که بنویسم، نَه اینکه سوژه نباشد، نَه. سرگردان بودم بین واژهها. اسم وطن که بیاید به میان، کلمه است که شُره میکند. تا اینکه دبیر گروه پایداری عکسی برایم فرستاد که این متن سنجاق شده بود به آن عکس: «سرباز 22 سالهای، پیش از در آغوش گرفتن نوزادش در مسیر دفاع از کشور پای لانچر دستانش را از دست داد». نوشته بود اگر شد برای این عکس بنویس. مکثی کردم روی عکس. ایران جانمان را دیدم. زخمخوردهای بر تن که همچنان استوار است که ایمان دارد که امید دارد.