به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، درحالی که جشنواره کن با اهدای جایزه اصلی خود به جعفر پناهی، نفسی تازهای را در جریان روایتسازی علیه ایران در رسانههای غربی دمیده است، افکار عمومی مستقل جهان و ایران، بیش از پیش با سوالات و ابهاماتی درباره چرایی کنش سیاسی یک فستیوال سینمایی، چگونگی جمعپذیری ادعاها علیه تمامیتخواهی حکومت با آزادی صاحبان فیلمهای زیرزمینی و رسمی در کن، دستوپنجه نرم میکند.
اما رفتار جشنواره کن را در قبال فیلمسازان ایرانی که این روزها قریب به اتفاق منتقدان از طیفهای مختلف سیاسی آن را رفتاری سیاسی قلمداد میکنند، چگونه باید تحلیل کرد؟ امیررضا مافی، نویسنده و استاد فلسفه و رسانه در دانشگاه، در این باره میگوید: «به طور کلاسیک و اصطلاحا با نگاه کارل اشمیتی، امر سیاسی، امری درباره تمایز دوست و دشمن است. بعدها متفکران دیگری، تعابیر مبسوطتری هم از «امر سیاسی» ارائه دادند اما اغلب در ادبیات روزمره «امر سیاسی» با «امر سیاستزده» خلط و جابهجا میشود».
مافی توضیح میدهد که امر سیاسی، امر محترم و هستیشناختی است که بین خودی و دشمن و در سطح اخلاقی بین خیر و شر، مرزبندی میکند و بدین ترتیب امر سیاسی، همواره جاری وجود دارد. درحالی که امر سیاستزده، امر class=”MsoNormal” dir=”rtl” style=”text-align:justify”>حکومت سرکوبگر
عدالتخواهی در قالب رسانهای
فاطمه ترکاشوند؛ روزنامهنگار سینمایی