مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
زمانی که پناهی در دوره ممنوع الکاری، فیلم میساخت و به جشنوارهها میفرستاد، آقای پیری فرمو که مدیر هنری کن بوده و هست، اعلام کرد پناهی همیشه در جشنواره ما جا دارد و بعد از آن یک صندلی را به نام او، خالی میگذاشتند. این نشان میدهد ورای این که پناهی چه فیلمی بسازد، برای جشنواره کن موضوعیت دارد. مسئلهای که در طول تاریخ سینما بیسابقه بوده و برای هیچ یک از سینماگران بزرگ جهان اتفاق نیفتاده است.
فیلم سینمایی «سجاده آتش» صحنهای دارد که مخاطبانش همزمان با تماشای آن در سالن سینما، احساساتی شده و همراه با رزمندگان حاضر در فیلم، تکبیر و ندای اللهاکبر سر میدادند.
ناصر تقوایی کارگردان سینمای ایران که صبح امروز درگذشت، یکی از مولفان صاحبنام اینحوزه است که آثار شاخص اقتباسی و البته حسرتهای بزرگی را در کارنامه خود دارد.
اینبازیگر و کارگردان پیش از انقلاب درباره تحصیلات سینمایی خود میگوید بهجز چند کتاب به فارسی و چند عنوان دیگر به انگلیسی که پسرش برایش میخوانده، دوره و درس کار سینما را فرا نگرفته است. اما سر صحنه فیلمبرداری از آغاز تا مرحله لابراتوار و صداگذاری فیلم دخالت داشته است. او درباره طریقه ساخت فیلمهای ایرانی در آنبرهه یا به عبارتی دستور پخت اینآثار، چنینجملهای در خاطراتش دارد: «همه ما میدانستیم که فیلمهای فارسی یکفرمول مشخص دارند: چهار تا آهنگ، دو تا زد و خورد و یککاباره.»
اشتباه فیلمسازان جوان اواخر دهه ۴۰ از دید فردین، این بود که او را به بازی نگرفتند و شاید اگر به بازی میگرفتند، با سرعت بیشتری به خواستههای خود میرسیدند. فردین در اینباره میگوید «من میگفتم نه آنقدر سلیقه مردم را به بازی بگیریم که پنجاه تا مثل گنج قارون بسازیم و نه اینکه مردم را به کل کنار بگذاریم و فیلمی باب طبع دو دوازده داور جشنواره تهیه کنیم.»
از نظر من آمریکا یک جنگل است و جایی برای زندگی امثال من، که یکورزشکار بودم، نیست. اصلا نمیتوانستم ببینم پسرم دست یکدختر را بگیرد و به خانه بیاورد یا برعکس دخترم دست یکنره خر را بگیرد و بگوید که «بوی فرند» من است. آنها میتوانند با اینقوانین زندگی کنند ولی ما نمیتوانیم.
فردین به اینجا میرسد که مردم هیچتقصیری نداشتند و باید از آنها تشکر کرد. باعث و بانیان آنوضعیت تا حد زیادی وزارت فرهنگ و هنر وقت و در حد کمتر فردین و همکارانش در سینما بودهاند. علت سپاسگزار بودنش از مردم هم این است که با حضورشان در سینماها هنرمندان را تشویق میکردند و برای تماشای فیلمهایشان پول میدادند. سینماگرانی چون او هم از اینراه سرمایه انبوهی به جیب زدند و هیچوقت به اینفکر نکردند که مردم را به «سینمای واقعی» نزدیک کرده و سینمای جدی را به آنها بشناسانند.